Karbonaden in kriek

karbonaden in Kriek

Stukjes schrijven in de vakantie is niet mijn sterkste ding, dat heb je vast al wel gemerkt lezer. Dat is niet omdat er niets over eten en drinken te vertellen valt. Het tegendeel! Gewoon geen tijd, of te druk met divers bezoek, of te lui…

Even bijpraten maar weer; zondag vertrok de familie Eupotours. Hun vakantie zit erop. De kinderen hebben nog een weekje, maar de ouders zijn alweer aan het werk.

Maandag arriveerde ook Paul weer in Luxemburg, zodat ik eigenlijk nauwelijks alleen geweest ben hier. We deden samen boodschappen in de SuperCora in het Concorde winkelcentrum in Bertrange. Een bijzonder goed gesorteerde Cora met een groot assortiment biologisch vlees en groenten. Deze Corasuper ligt dicht bij de stad Luxemburg en is gericht op een luxepubliek. Je ziet hier mensen winkelen met kleine mandjes. In zo’n mandje ligt dan bijvoorbeeld een pakje met gerookte kwartelpootjes en salade en een klein flesje champagne, of een dure fles wijn en een doosje met een doosje macarons in vier kleuren. Op de groentenafdeling worden de bladgroenten permanent beneveld door fris water en ik telde er 22 verschillende soorten tomaten! Prachtig om te zien, jammer dat ik maar voor twee mensen moest inkopen. Er ligt verpakt vlees maar er is ook een afdeling met een echte slager die uitsluitend biologisch, Label Rouge en vlees met een AOC keurmerk verkoopt. Ik kocht er een paar mooie dikke karbonaden (die worden dan ter plekke gesneden). Ik was van plan het vlees gewoon even snel in de koekenpan te bakken en salade erbij en wat gebakken aardappeltjes, ware het niet dat het hier inmiddels zo’n takkeweer was geworden dat we zin in herfstige stoofpotten kregen. Als het buiten regent dat het giet kun je maar het beste een troostrijk geurend pannetje op het vuur hebben!

  • voor twee personen
  • 2 dikke karbonaden, iets doorregen
  • boter
  • eventueel wat bouillon
  • 1 flesje Mort Subite kriek
  • 2 flinke uien, in ringen gesneden
  • wat tijm, laurier
  • peper en zout

Wrijf de karbonaden in met peper en zout en bak ze in de hete bote aan beide kanten bruin. Bak in een andere pan de uien even goudbruin aan en voeg ze bij het vlees. Giet een glas Kriek bij het vlees en voeg de kruiden toe. Laat de karbonaden zo ongeveer 45 minuten zachtjes stoven. Haal het vlees uit de pan en laat het vocht nog een beetje inkoken. Serveer met de uien en geef er witte boontjes bij.

Kopje espresso toe, met een borrel in ons geval (om de regen te verdrijven).

© ellen.

Donderdag…

Vandaag een drukke dag gehad op het werk. Relatief laat thuis, honden uitlaten, en dan nog……..eten.Dat moet wel iets makkelijks worden. Vandaag macaronie met ham, kaas, paprika, prei, ui en knoflook.

Niet alleen wij zijn daar dol op, maar ook de honden. Helaas heb ik mijn fototoestel niet bij me, waardoor ik de foto niet kan publiceren, maar het zag er allemaal echt goed uit. De honden hebben zeker zo lekker gegeten als wijzelf.

© vincent

 

Alweer soep?

 

 

soep

Tja, alweer soep… Maar denk nou niet dat het zielig is. (“Zit-ie alleen thuis achter z’n pannetje soep te kniezen.”) Niets is minder waar. Ik eet elke dag soep, altijd. En in tegenstelling tot Ellen ben ik dol op maaltijdsoepen. ‘n Stevig bord en ik hoef verder niets. Ik kom niks tekort.

In dit geval ging ik uit van mijn basisrecept voor Chinese kippensoep. Ik verrijkte de bouillon deze keer evenwel met een extra ui, gedroogde paddenstoelen, een pepertje en extra knoflook.

De pittige bouillon diende als basis voor diverse soepen. Je schept een paar lepels in een andere pan en voegt ingrediënten toe. Zo at ik linzensoep, knoflooksoep, Thaise kippensoep en tortellini al brodo.

Ik bond sommige soepen met keihard oudbakken stokbrood, in kleine dobbelsteentjes gehakt. Probeer maar uit, het werkt geweldig, het smaakt heerlijk én je hoeft dat oud brood niet naar de eendjes te brengen… De knoflooksoep bond ik met aardappelen. Het werkte prima.

Wat ik maar wil zeggen: is je bouillon goed dan heb je bijna goede soep. Het is een kwestie van met smaak dié spullen toevoegen die je toch al in huis hebt. Zo simpel is het… Het kippenvlees dat ik over hield van het bouillon trekken gebruikte ik deels voor een soep, deels voor een salade.

Bij de tortellini smokkelde ik. Ik heb geen vingertjes om die tasjes te vouwen. Ik laat dat graag aan Ellen over, of aan het Kind. Mijn tasjes waren gekocht. In Luxemburg, én vers. Kooktijd één minuut. Gevuld met Parmaham en kaas.

De bruine kleur van de bouillon kreeg ik door uienschillen mee te laten trekken.

Ikke zielig? Ik dacht het niet!

© paul

soep

Haantje in Rhônewijn…

Coq au vin

De bedoeling is het om te koken met verse spullen, liefst van onbesproken kwaliteit. En zo gebeurt dat ook nagenoeg altijd in dit huis. Maar soms…

In iedere Italiaanse stad koop je op elke straathoek verse pasta, gemakkelijk in gebruik én lekker. Onlangs vond ik verse tortellini in Luxemburg, van Italiaanse kwaliteit. Ik gebruikte ze voor mijn Tortellini al brodeo.

In Duitsland, en ook wel bij de betere slager in Nederland, vind je ingeblikt vlees, zo geprepareerd dat je het alleen nog maar hoeft op te warmen. (Wel een goede slager zoeken!)

Ook Frankrijk kent zijn blikvlees, maar je vindt er de goede vleesconserven toch veelal in potten en potjes. Allerlei onderdelen, keurig verwerkt, prima op smaak gebracht, zo te gebruiken. Hoofdkaas in peterselie, ofvarkensmaag, misschien varkenspootjes uit Saint-Ménehould?

En zo worden er ook potten aangeboden met een complete maaltijd. Ik schreef al eens over cassaulet de canard. En vandeweek bezondigde ik me aan Coq au vin du Rhône. Groenten en vlees in één potje, een stuk brood erbij en je hebt een volledige én smakelijke maaltijd.

Het is lastig om exact aan te geven wat je kunt aanschaffen en wat je beter kunt laten liggen. Lees zorgvuldig de etiketten, daar is meestal wel uit op te maken of je kwaliteit in je handen hebt of niet. Denk in ieder geval niet dat je een complete kwaliteitsmaaltijd aanschaft voor twee euro’s, een maaltijd die dan ook nog eens van onbesproken afkomst is. Dat is een illusie, en je moet het niet willen…

Maar goed, met een beetje speurwerk ontdek je heerlijke zaken. Wij vinden het in ieder geval altijd weer de moeite waard er wat tijd en geld in te stoppen.

© paul

Goede morgen..

7 aug. 2011

pastis de Marseille ricard

Een hele goede morgen lezer…

Terwijl jij wat verwaten je derde kop koffie inschenkt en je eerste harde broodje open snijdt (verse broodjes? Ja in ieder geval wél in België en Luxemburg!) neem ik een slaapmutsje. En dan moet ik als de wiede-weerga naar bed. Vanmiddag wordt namelijk de Grote Prijs van Tsjechië verreden. Motocross wel te verstaan! Ik wil dat (op t.v.) meemaken. Voorts dien ik me te vervoegen ten burele van de Jongste Bediende, want ik heb een hoop lekkers voor hullie in huis. Dat moet nog worden afgeleverd. Daarna kook ik nog eens wat voor mezelf en dan zal het alweer tijd zijn om te gaan werken, de laatste nacht van mijn wachtweek…

Mijn slaapmutsje is eigenlijk een aperatief, dat weet ik ook wel. Mij maakt het niet zoveel uit, het smaakt me prima en ik slaap er uitstekend op. De purist ziet aan de kleur van de drank dat de verhoudingen niet helemaal conventioneel zijn, een glas pastis zou er geler uit moeten zien. Soit…

Welterusten lezer…

© paul

Gromperenkiechelchen en andere vakantiegenoegens..

4 aug. 2011
Gromperekichelchen

Paul belde vanavond en zei dat ik nu toch echt maar weer eens een stukje op ons web-log moest schrijven. Al dagen geen nieuws of recepten. Tja, sinds mijn laatste bericht is er hier veel gebeurd, héél veel! Ik ga jullie maar even bijpraten, dat maakt misschien ook wel duidelijk waaróm ik zo weinig geschreven heb.

Vorige week zat ik hier nog heel alleen met de Hondjes Max en Spot, nu is de hele camping vol en heb ik inmiddels bezoek/gezelschap gekregen van een hele rits mensen. Vorige zondag kwamen als eerste Ons Kind en vriend Andy. We aten een parelhoen met Ricard en Riesling (recept komt nog wel). Maandag kwam Paul na een week werken vanuit Nederland weer terug, hij reed dwars door Belgie om een paar aardige lifters op de juiste weg naar Parijs te zetten. De dagen daarop hielden we ons bezig met boodschappen doen, een visvergunning voor vriend Andy bemachtigen, nog meer boodschappen en gingen we een paar keer lekker ‘uit eten’. Donderdag arriveerde de voltallige familie Eupotours met hun caravan, zij besloten de laatste week van hun vakantie in Luxemburg, in hun optrekje hier tegenover ons, te verblijven. Dat maakte dus negen personen en twee hondjes. Wij maken dan een “potje” waarin iedereen wat geld stort voor de gezamenlijke boodschappen, eten en drinken.

Ik had Neel van Eupotours beloofd om een flinke pan spaghetti te maken, dus gingen de kleine pannetjes in de kast en kwamen de grote-gezinnen-pannen er uit.

Vrijdag kwamen ook Ans en Hijn met Hond Titus, zij starten hun vakantie hier en vertrekken aan het eind van de week naar Frankrijk. We schoven er juist een paar tafels bij toen ook, geheel onverwacht, vriend Peer de camping opreed. Gelukkig is er altijd een hapje eten over en een slaapplaats was ook snel gevonden. Dat maakte dus een gezelschap van twaalf personen en drie honden! Druk druk druk…Maar wel heel erg gezellig! We aten wat, we dronken wat en de piepkleine in onze caravan veranderde in een chaos.

Zaterdag bezochten we een markt die werd aanbevolen in de Luxemburgse @gendalux.lu. De markt was in Heinerscheid. Met het hele gezelschap reden we naar het Noorden en kregen het koud, heel koud. De temperatuur in Heinerscheid was slechts 12 graden, brrr. De artisinale markt viel ook heel erg tegen; een tiental zielige kraampjes met worst spek, bier, goed brood (dat wel!) enzovoorts. Achter, in de meest koude hoek van de markt, stond een kraam van de fanfare van Heinerscheid. Zij bakten worstjes en Gromperenkiecherchen om hun kas wat te spekken.

Gromperekichelchen

Het was koud en we hadden honger dus bestelden we een flink aantal porties van deze aardappelkoekjes. Iedereen blij; de koekjes werden met veel zorg gebakken, de fanfare had weer wat geld om leuke dingen mee te doen, en wij werden er warm van… En, ze waren echt heel lekker!

Het familierecept werd gewoon zomaar weggegeven. Bij deze:

  • nieuwe gromperen (aardappelen) schillen, wassen en raspen
  • een klein uitje erbij, ook fijngeraspt
  • flink wat bieslook, fijngesneden
  • peper en zout
  • ei
  • een lepeltje bloem
  • hoeveelheden vandaag gewoon zelf bepalen. ik schat op vier middelgrote aardappelen twee eetlepels bloem en één ei.

Meng alles en zet de massa in een afgedekte schaal een paar uur in de koelkast. Verhit een bakplaat of koekenpan. Giet er wat olie in, en schep er, als de olie heet is, een flinke lepel van het mengsel in. Even pletten tot je een mooie platte koek hebt. Eén kant bakken tot goudbruin, omdraaien met een spatel en de andere kant bruinbakken. Even uit laten lekken op keukenpapier en serveren met mosterd of appelmoes (uiteraard,zelfgemaakte, biologische!)

Gromperekichelchen

Wij werden er warm van en deden genoeg energie op voor het volgende avontuur. Maar daarover later….

Geen espresso toe!

© ellen.

Grillinger en andere genoegens…

2 aug. 2011

cactus

Ik ben afgelopen week Ellen gaan opzoeken op haar Luxemburgse stek. Zat ze, toen ik haar de week daarvoor verliet, moederziel alleen. Nou ja, twee honden hielden haar gezelschap.

Nu evenwel trof ik er een meute volk. Het Kind en Andy, Eupotours op volle sterkte (vijf stuks), Hijn en Ans en geheel uit het niets was daar ook nog eens Peer. Drukte alom, feest voor iedereen. Logisch gevolg: een goed gevulde tafel voor twaalf personen. We aten elke avond samen in de buitenlucht, je zult er nog wel over lezen.

Er is geen Luxemburger te vinden die tijdens de zomermaanden niet een paar openbare feesten bezoekt. En ook óns hele gezelschap bezocht een Zomerfeest en een Artisinale marché. Zo’n feest is ondenkbaar zonder de Schwenkbraten, de Grillanlage of de bak-en-braatplaat. De Luxemburger grillt… Naast de notoire Kottlets (varkensvlees van doorgaans prima kwaliteit en fijn gemarineerd) zijn Mettwurst en Thüringer favoriet.

Met die Thüringer is wat aan de hand. Sinds enige tijd mag Thüringer alleen Thüringer heten wanneer die uit het Duitse Bondsland Thüringen komt. En de Luxemburger maakte sinds jaar en dag zelf zijn Thüringer. Hij kan dat goed, en wil dat zo houden. Vandaar dat de Luxemburgse producenten van de worst naarstig op zoek zijn naar alternatieve namen. Allerhande fantasienamen doen de ronde, Grillinger lijkt het te gaan winnen.

En de doorsnee Luxenburger? Hij grilt gewoon zijn Thüringer. Of die nou Grilli, Festwurscht, Lëtzebuerger Grillwurscht of Grillinger heet…

© paul

Bacchus van Van Honsebrouck…

24 jul. 2011

bacchus

De naam Van Honsebrouck zegt je waarschijnlijk niet zo veel. Dat zal gelden voor de Nederlandse lezer, maar waarschijnlijk ook voor de Vlaamse volger van dit blog. En dat, terwijl de brouwerij met die naam toch al honderd jaar aktief is, oorspronkelijk als brouwer van pilsners en andere bieren van de lage gisting.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw nam Paul van Honsebrouck de brouwerij van zijn vader over. Hij had een andere kijk op zaken en besloot traditionele bovengistende bieren te gaan maken. Bieren in de traditie van West-Vlaanderen, de brouwerij ligt per slot in Ingelmunster. Vreemd genoeg gingen ze dan ook al spoedig een Gueuze brouwen. (Gueuzebier komt voornamelijk uit een heel andere streek van België, uit het gebied onder de rook van Brussel, de Zennevallei, het Pajottenland.)

Tegenwoordig zet de brouwerij hoog in op Kasteelbier. Mogelijk gaat er nu bij de lezer een lichtje branden, want dat bier wordt bij ons volop aangeboden. Een andere bekende is het Brigand. Ik kan en wil niet zo veel over die bieren zeggen. Hoewel ik ze wel eens dronk heb ik de smaak niet voldoende in mijn geheugen om er een waardeoordeel over te geven. Van die gueuze weet ik evenwel zeker dat hij me niet beviel. Te a-typisch en te zoet. Bacchus, dat is het bier waarover ik het wil hebben.

In een ver verleden kocht ik dat bier bij een slijter in een ons aanpalend dorp. Doordat de slijter op de fles ging (eigenlijk mét de fles ging) raakte ik verstoken van aanvoer, was het gedaan met Bacchusconsumptie en verdween uiteindelijk het bier uit mijn geheugen.

Toen ik met Vriend Jan een speciaalbierwinkel bezocht in de Grote Stad stond het daar ineens weer. De flessen knipoogden me toe. Bacchus, hoe smaakte dat ook alweer. Enfin, ik schafte me een paar flessen aan, dat zul je begrijpen.

Vlaams Oud Bruin staat er op het etiket, maar het type mag ook Vlaams Rood heten, en ook nog Vlaams Rood-Bruin. Puristen zullen je op het verschil in rood en bruin en oud wijzen, het zit echter allemaal écht dicht bij elkaar, daar in West-Vlaanderen. In wezen komt het er op neer dat het bier wordt gemaakt uit speciale mouten en verschillende brouwsels, waarvan een deel heeft gerijpt op eikenhout. Oud en jong maken de “blend”.

De foto geeft je een aardige indicatie van de kleur. Bij zorgvuldig schenken geeft het bier een mooie, wat vettige schuimkraag. (Ik was zo lang aan het klungelen met het fototoestel dat die kraag aardig inzakte…)

Ik laat in mijn vrije vertaling biergoeroe Michael Jackson aan het woord, want hij zegt precies wat ik bedoel, maar dan beter: “Het bier heeft een wat edik-achtig bouquet (azijn-achtig klinkt niet goed en dekt ook niet de lading). Een tikkeltje caramel proef je, en het hout van de eiken vaten. Tamelijk vol proeft het, licht zuur en rijp. De afdronk is van een prettig zuur als bij een droge riesling, of een beendroge champagne.”

Een bier, fris en stevig tegelijk. Uitstekend om op een zon-overgoten terras te genieten. Het beste van brouwerij Van Honsebrouck.

Let wel: Vlaams Oud Bruin heeft niks te maken met het Oud Bruin uit Nederland, helemaal niks…

En dan die bokalen op de foto: zie eens naar die bokalen. Zo beschaafd…, zo elegant…, en wat drinken ze lekker… Ik ben stik-jaloers op Vriend Jan. Ik ga de komende week op zoek naar die bokalen…

© paul

Feest! Karbonaadjes gestoofd in Champus!

22 jul. 2011

 go andy go champus

Eindelijk, Andy Schleck won vandaag de meest verschrikkelijke etappe in de Tour de France. Heel Luxemburg staat op zijn kop! Ik mocht ervan meegenieten in het Café op de Camping. We keken naar de tv met een aantal vaste klanten en het “Go Andy Go” zoemt nog in mijn oren. Een mooie prestatie evengoed. Zou er dan toch dit jaar een Luxemburger in Parijs in het geel staan?

Voor de rest gaat alles hier rustig zijn gangetje; ik sta op, ga douchen, zet koffie, eet wat en loop een stuk met de hondjes. Dan rommel ik wat rondom de caravan, beetje poetsen, een muurtje bouwen en ja hoor, GETVER, Hond Mac wassen! Tijdens de wandeling begon hij opeens heftig in iets onbestemds te rollen…Resten van een kadaver? Vossenstront? Wat het was weet ik niet maar een wasbeurt met speciale shampoo was nodig, hij stonk een uur in de wind. Een hele toer overigens, alleen een hond wassen op een camping. Brrr. Hond Max glanst inmiddels weer prachtig en heeft nu ook een nieuwe riem. (Hond Spot kort de riem tijdens iedere logeerpartij een stukje in)

Maar goed, over Eten en Drinken: Andy won de etappe dus dronken we een glas Champus (Cremant de Luxembourg, Poll Fabaire) in het Café. Ook in onze koelkast stond nog een restje Champus (ze verkopen hier prima afsluitdoppen zodat de bubbels behouden blijven) Ik besloot vandaag de karbonaadjes ter ere van de overwinning van Andy Schleck dan maar in de bubbels te stoven, met wat salie en room;

  • Voor twee personen (of voor twee dagen in mijn geval)
  • 2 biologische schouderkarbonaden
  • 1 glas Luxemburgse Cremant
  • een flinke scheut room
  • peper en zout
  • een kleine ui in ringen gesneden
  • 1 teen knoflook geplet en fijngehakt
  • 5 salieblaadjes

champus karbonaden

Wrijf het vlees in met peper en zout en bak het in boter rondom bruin. Voeg uienringen en knoflook toe en bak ze even mee. Blus dan af met de Champus en roer de aanbaksels los. Voeg een flinke scheut room toe en de salieblaadjes. Laat het vlees zo ongeveer 45 minuten stoven. Voeg eventueel wat water toe als de saus te droog dreigt te worden en op het laatst nog een scheutje Champus. Even goed roeren.

Ik at er brocolli bij en gekookte aardappeltjes.

Kopje espresso toe, met een stuk chocolade en mijn boek! Heerlijk, Eetlezen!

© ellen.

Het geluid van een gebakken eitje…

22 jul. 2011

gebakken eitje!

Loesje Spruit kon het geluid van een gebakken eitje nadoen. Ik hoorde het zo’n vijfendertig jaar geleden. En sindsdien nooit meer…

De foto is van Ellen, ze had ook van mij kunnen zijn. We leven enige tijd op een goede driehonderd kilometer bij elkaar vandaan, maar blijken dezelfde lunch te gebruiken. (Gekker moet het niet worden!)

Een snede boerenbrood, een dikke plak Ardense ham, gebakken eieren. En dat alles bekroond met een flinke hand verse tuinkers. Als dit geen degelijke lunch is…

In tegenstelling tot Ellen ben ik niet in staat je te vermaken met mijn kooksels. Ik kan mijn foto’s niet opladen op de computer, het ontbreekt me aan een kabeltje. Dat ligt in Luxemburg. En dat gedoe met kaartjes en chipjes krijg ik écht niet voor elkaar. Enfin, volgende week haal ik het gereedschap op en dan laat ik je zien wat ik zoal uit mijn pannetje toverde.

Ik had natuurlijk een degelijk artikel moeten maken over bier, mogelijk over wijn, maar daartoe ontbreekt deze nacht de tijd. Komt nog wel…

De ochtend breekt aan, hoewel het nog donker is. Ik werk mijn zaken af, schrijf mijn rapportage en ga koffie en thee maken voor het volk. Dan fiets ik snel naar huis, schenk me een glas in, lees de ochtendkrant en ga naar bed. Eén glas, en de krant vluchtig, ik moet er weer op tijd uit. Ik wil Andy Schleck zichzelf vandaag in de Gele Trui zien rijden!

Welterusten lezer…

© paul