Water over zee dragen…

vakantie zomer 2013 Asquins

In de zomer van het vorige jaar schreef ik een ronkend artikel over tafelwater, afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk. Over Britten die in een winkeltje in Luxemburg, gespecialiseerd in Engels etenswaar en gebruiksgoed, hun water van “thuis” voor veel geld aanschaften. En dat terwijl in het Thuisland grote campagnes lopen ter voorkoming van overdreven “food-miles”, zijnde de belachelijke afstanden die drank en voedsel in deze geglobaliseerde wereld afleggen, terwijl ter plaatse uitstekende alternatieven voor handen zijn. Rare jongens, die Britten…

Het artikel ronkte uiteindelijk teveel en ik liet het dan verdwijnen met één druk op de delite-knop. Je hebt het dus nooit kunnen lezen.

Ellen is merkvast, ze houdt het bij Spa met prik. Ik tap doorgaans uit de kraan. Een paar ijsklonten erbij en ik vul met plezier mijn vochtbalans aan.

Vanmiddag was ik op een plaats om wat onbenulligs in te kopen. Daar stonden flessen water. Uit het Verenigd Koninkrijk. Aangeboden tegen de prijs van het statiegeld: vijfentwintig eurocent. Tsja, wat nu te doen. Water uit Engeland is eigenlijk toch flauwe kul. Maar goed, ze stonden er, ze waren al hier gebracht. Ik hoefde alleen maar te zorgen dat ze als lege fles in de glasbak belandden. En binnenkort kwamen er nogal wat mensen eten. Het stond toch wel heel feestelijk op tafel, dat water uit Engeland. En natuurlijk kocht ik.

Ik zit nu een stukje te schrijven met een dubbel gevoel. Ik ben eigenlijk tevreden over de aanschaf, het water smaakt prima. Maar het blijft toch ook laf…

© paul

Please follow and like us:

En oesters op zondag…

Er zijn van die dagen dat het leven lijkt voort te kabbelen, dat de dingen gebeuren zoals ze gebeuren en dat dat eigenlijk heel gewoon is.

Kijk je op enig moment terug naar het verstreken deel van de dag dan blijkt dat alles op wonderbaarlijke op zijn plaats is gevallen. En ineens is zo’n dag niet meer gewoon. Vandaag was zo’n dag…

luxemburg

Ik stond niet al te vroeg op, Ellen zat al lang en breed in de tuin te lezen. We ontbeten met sterke koffie en gegrild stokbrood. Ik maakte mijn ochtendwandeling met de hond en belandde op het terras van Marleen en de Jongste Bediende. Ik dronk er een kopje koffie en vervolgde mijn tocht door de ommelanden van ons dorp. Langs de bio-preivelden van Eykelenburg, langs de ecologische tuinen van VELT en langs de woonst van de Keizer van Monera. Bij Zjak bezorgde ik de zaterdagkrant en spoedde me toen naar huis. Om klokke twaalf werd de eerste manche verreden van de Grote Prijs van Zweden, Motocross, en die wilde ik niet missen. Rechstreeks te volgen op t.v. En Herlings, mijn dorpsgenoot en favoriet eindigde op een schitterende tweede plaats. Ik maakte daarna telefonisch afspraken in verband met hoog bezoek uit de Oekraine, later deze maand. En we lunchten tussendoor met oesters… Het ging allemaal vanzelf, ik hoefde nergens moeite voor te doen. Zo’n schijnbaar heel gewone zondag, alles klopte…

Ellen is gek op oesters, ik vind ze wel lekker. Tot vandaag. Vandaag ontdekte ik mijn persoonlijke ultieme oesterbeleving. Stom dat ik er niet eerder op ben gekomen.

Oesters worden bij ons eigenlijk altijd klassiek gegeten. Met een paar druppels citroensap en een flinke draai van de pepermolen. Ik heb ze het liefst gegratineerd uit de oven met broodkruim en een snufje kaas, maar dat komt er meestal niet van. Tsja, pech…

Ik meende me vaag iets te herinneren, onlangs gelezen in een boek over de Oost-Aziatische keuken en ik probeerde dan maar eens wat uit. Een schot in de roos, lezer, een schot in de roos. Nog nooit hadden oesters me zo lekker gesmaakt.

Meng drie druppels gefermenteerde vissaus (Nuoc Man) en twee druppels tabasco door het schelpvochtvan één oester. Wals de oester door het nat en laat hem door je keel glibberen. Goddelijk…

Ik weet waar ik de komende tijd wat extra zakcentjes aan ga spenderen lezer, reken maar!

We wandelen zo meteen naar Eupotours, alwaar Neel haar verjaardag viert. Met alle vrienden en vriendinnen. Dat wordt een groot feest.

Zo’n zondag lezer, zo’n zondag…

© paul

Please follow and like us:

Panzanella van Mevrouw Hazan…

Op 31 mei bereidde ik een broodsalade naar een recept van Bil Granger, een variant op het klassieke Italiaanse gerecht. Ik vertelde je toen dat ik op zoek ging naar andere varianten en dat ik die te zijner tijd aan je wilde presenteren.

Gisteren maakte ik de variant van Marcella Hazan, zoals die te vinden is in haar onvolprezen boek: De Klassieke Italiaanse Keuken.

Haar salade is een bijgerecht voor 4 tot 6 personen, ik schreef het om naar een maaltijdsalade voor twee.
  • 100 gram stevig en lekker oud brood,
  • 1 teen knoflook,
  • 2 ansjovisfilets,
  • 1 eetlepel kappers,
  • 1/4 gele paprika,
  • 2 eetlepels goede olijfolie,
  • 1/2 eetlepel wijnazijn,
  • 2 grote rijpe tomaten,
  • 100 gram komkommer,
  • 1/2 middelgrote (zoete) ui
  • peper en zout.

Pureer de knoflook, de kappers en de ansjovis in een mortier of keukenmachine. Verwijder de zaden en zaadlijst van de paprika en snijd hem in blokjes van een 1/2 centimeter. Doe de paprika en het ansjovis-knoflook-kappermengsel in een kom. Voeg olijfolie, azijn en wat zout toe en schep het mengsel goed om en zet even weg.

Versnijd het brood tot dobbelsteentjes van 1 centimeter (is het brood nog te vers, gril het dan in de oven tot het kapperig hard is). Doe de brokjes in een kom en pureer een tomaat over het brood. Schep het mengsel om en strooi er wat zout over. Laat het een kwartiertje staan.

Snijdt de andere tomaat in blokjes van 1 centimeter en verwijder eventueel wat van het zaad. Schil de komkommer en versnijd hem in blokjes van een halve centimeter. Versnijd de ui in ringen. Voeg nu alle ingrediënten samen en schep goed om. Flink wat peper uit de molen erover en een paar hele kappertjes. Klaar!

We aten er entrecote en varkensworstjes van de gril bij.

De salade zoals ik hem maakte voldeed als hoofdgerecht bij het vlees, er bleef zelfs wat over. De dag erna smaakte de salade nog uitstekend.

Mevrouw Hazan weekt uien nagenoeg altijd wanneer ze ze rauw gebruikt in een salade. Het lijkt wat gedoe, maar uiteindelijk valt dat best mee. En het levert ook wat op: de rauwe uien smaken aanmerkelijk milder en overheersen niet in gemengde gerechten. Ik weekte de ui voor naar aanwijzingen van Hazan. Ik beschrijf het een dezer dagen nog.

© paul

Please follow and like us: