Het oordeel…

wbw-schoon

“De Waarheid bestaat niet, en als ze wel zou bestaan dan zou ze in het midden liggen.” sprak de oude docent bij aanvang van mijn eerste college filosofie. Ik ben meteen maar omgedraaid. Dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

13 september 015

Een beetje onderzoek naar de WBW wijnen, editie september, leerde het Ministerie weer eens dat het Waarheidsbevinden van mijn oude docent, hoewel één grote platitude, toch aardig toepasbaar is op het “echte” leven. Want wat wil het geval…
Ik vond goede recenties op internet en de “gaande-en-komende” bezoeker die op het Ministerie meemocht proeven liet zich lovend uit over over beide wijnen.
Tja, en wij dan? Nou, wij dachten er anders over…
We vonden om te beginnen het zoet van de wijnen te opdringerig (het Ministerie is overigens niet principieel tegen zoet). We hadden de indruk dat de smaak erachter verstopt raakte.
Dan vond Paul dat de Elzasser te nadrukkelijk rook, niet prettig. Net zoiets als je wel had bij de foute Chardonnaywijnen uit de Nieuwe Wereld. Ellen had daar overigens minder last van.
De Duitse wijn vond het Ministerie wat slapjes, geschikt als terraswijn, maar om die nou de hele avond te drinken… Ten leste hebben we ze dan maar gemengd met goede cassis, dat bood soelaas.
Om kort te gaan: we zullen deze wijnen in de toekomst niet aanschaffen, er zijn voldoende alternatieven voorhanden.
En we hadden er ons zo op verheugd. We hadden de beste herinneringen aan wijnen uit zowel de Elzas als de Pfalz. En hetzelfde gold voor Pinot blanc in z’n algemeen. We deden ons best er iets moois van te maken, en het lukte niet. Waren we te streng, te verwend of was het gewoonweg een kwestie van smaak? Misschien, lezer, misschien ligt de waarheid gewoon in het midden. Misschien bestaat ze gewoon niet…

Wil je de recenties van onze wijnspecialisten lezen, klik dan door naar Wijnkronieken, De Wijnerij en Wijnsuggesties. De andere artikelen over WBW september en Pinot blanc vind je in ons archief onder Wine Blogging Wednesday.

© paul

Please follow and like us:

Gerookte knoflook 1…

vakantie augustus 2006 059

De foto maakte Ellen op de markt van Avallon in de Bourgogne. Het was bij één van de vele stalletjes met knoflook, de nieuwe oogst werd namelijk overal aangeboden. Opvallend was de middenpartij, de bruine. Geen ander ras of andere soort, nee, het betrof gerookte knoflook. We hadden er nooit van gehoord, we hadden het nooit gezien.

Enig onderzoek leerde me dat het een manier van conserveren is die in vroeger dagen vaak werd toegepast in Frankrijk (elders ook?), maar tegenwoordig alleen nog wordt gebezigd in de Noordwesthoek. De knoflook wordt 10 dagen lang gerookt in afgesloten schuurtjes. 8 uur per dag wordt er een getemperd vuur gestookt van turf, zaagsel en houtstrooisel. Het resultaat is een knoflook die langer houdbaar is en ook nog eens een extra smaakdimensie heeft. Met name geschikt bij wild en gevogelte.

De mevrouw van de kraam raadde ons aanschaf af, volgens haar was het niks. En wij trapten daar in. We hadden beter moeten weten. Zij kwam uit Bourgondië en de knof uit Frans Vlaanderen. Kennelijk hadden die twee het niet met elkaar. Jammer voor ons, gemiste kans.

De “gewone” knoflook die we bij haar kochten was overigens van sublieme kwaliteit.

© paul

Please follow and like us:

Gegratineerde aardappeltjes…

25 augustus 010
We hadden gisteren lekker vroeg gegeten en ik wilde net aan mijn stukje beginnen toen er bezoek kwam, en nog meer bezoek… En van stukjes schrijven kwam dus niets meer.
Het eten was er niet minder lekker om, dus de recepten dan vandaag maar.
We aten gegratineerde aardappeltjes.
Aardappelen koken tot ze nèt gaar zijn en in stukjes snijden.
Schik de stukjes aardappel in een ovenschaaltje en overgiet ze met room. Strooi er wat gehakte platte peterselie over en leg er dan plakjes kaas op, de aardappel moeten helemaal bedekt zijn met kaas. Ik gebruikte gisteren het laatste stukje Citeaux kaas, helaas is die hier nergens te koop, maar een goed alternatief is Munster of een Trapistenkaas. Zet de schotel in een voorverwarmde oven. Ongeveer 10 minuten op 175 graden, tot de kaas gesmolten is en met de room vermengd.

© ellen

Please follow and like us:

Lauwwarme Broccoli salade met knoflook…

25 augustus 008
We aten gisteren ook nog deze broccolisalade en een gegrilde entrcôte. De salade is ook heel goed als voorgerecht of als maaltijdsalade te eten. Je kunt er dan wat gerookte ham aan toevoegen.
1 pond broccoli, neem alleen de dunne steeltjes en de bloem.
Breng een grote pan water met wat zout aan de kook. Kook de broccoli hierin 3 minuten beetgaar, schep ze uit de pan een leg ze dan even in een bak ijswater. Zo blijft de groente mooi van kleur en knapperig. Schik de roosjes op een mooie schaal en maak dan de dressing;
4 eetlepels goede olijfolie
4 tenen fijngehakte knoflook
1 theelepeltje mosterd, citroensap, peper en zout.
De olie verwarmen en de knoflook er even zachtjes in smoren, de knoflook mag niet bruinen.
Dan de pan van het vuur halen en er de mosterd en een drupje citroensap doorroeren. Giet de dressing over de broccoli en strooi er wat zeezout,of beter nog, fleur de sel en wat versgemalen zwarte peper over.
Ik gebruikte natuurlijk de knoflook waar Paul gisteren al over schreef.

© ellen

Please follow and like us:

…en de groeten van de varkens!

26 augustus 007
Vandaag hebben we eindelijk de voorraad hier in huis eens degelijk aangevuld. Na de vakantie was alles op en we hebben de hele week gewerkt. Zo af en toe een boodschapje dat haalt hier in huis niet echt uit. Naar de markt in Helmond dus. Ik koop daar altijd voor een aantal dagen groenten, fruit en wat vis. Bij de Turkse slager, pal naast de markt, koop ik lamsvlees. Gelukkig is ook hij weer terug van vakantie, zes weken is lang! Onze voorraad lamsvlees in de diepvries was allang uitgeput. We behelpen ons dan maar met wat de plaatselijke slager aan lamsvlees te bieden heeft (lamskarbonaadjes) maar een mooie stuk om te stoven of te bakken is hier nergens te koop.
Na de boodschappen in Helmond zijn we ook nog even naar Heusden gereden om vlees te kopen. Ik schreef al eerder over de Sumiran boerderij. Wij kopen er bijna al ons varkens- rund- en kippenvlees. Omdat het diervriendelijker is, maar vooral ook omdat het veel lekkerder is dan het vlees van de gewone slager. Als je de varkens door de modder ziet sjouwen snap je wel waarom! Deze dieren hebben een heerlijk terrein met modder, gras, kruiden,schaduw, zon. Ze krijgen optimaal uitgebalanceerd voer, belasten het millieu minder en hebben een goed leven met genoeg beweging en vermaak. Onze diepvries is weer goed gevuld.

Paul lag vandaag als gevolg van al dat boodschappen doen veel te laat op bed, dus vanavond een hele simpele maaltijd voor ons; ossenstaartsoep met brood en bessentaart toe. En espresso.

© ellen

Please follow and like us:

Kip in Rieslingsaus…

kip1
Behalve de mislukte mooie bloemkool aten we vanavond kip. Het gedeelte wat men drumsticks noemt, het onderste deel van de bil van de kip. Van de Sumiranboerderij natuurlijk. Bak de kippenpootjes even aan in boter en voeg er daarna een uitje en een teentje knoflook bij. Dat zo nog even laten smoren. Dan afgeblussen met witte wijn, en wat bouillon. Laat alles nu zachtjes 30 minuten stoven.

Wij hadden nog wat cantharellen over, die heb ik even in een pannetje apart zachtjes gebakken.
Voeg ze bij de kip en doe er ook wat room bij, ongeveer 1/4 liter. Nog even doorstoven en opdienen met versgehakte peterselie.

Ik waag mij, heel voorzichtig, aan wat wijnschrijverij;
Ik gebruikte vanavond, heel klassiek, een Riesling uit de Elzas;
2003, Riesling, Coteaux d ‘Obernai. Robert Blanc.

Het etiket vermeldt ook nog; Vieilles Vignes, en médaille d ‘argent.
Een prachtige geurende wijn, droog, een klein ‘zoetje’, ook citrusgeuren, en een mooie afdronk.
Combinatie met de kip, en room, en cantharellen was heel goed.

Ik gebruikte één glas bij de kip, de rest dronken we bij het eten.
Espresso toe.

Please follow and like us:

Big Mac als Europese standaard?..

hemelvaart 2006

In het Lëtzebuerger Tageblatt van 16 augustus 2006 lees ik dat van alle EU landen de koopkracht in Luxemburg het grootst is. Dat is op zich geen nieuws, hullie bruto nationaal product per hoofd van de bevolking neemt al tijden de eerste plaats in beslag binnen de Europese Gemeenschap.
Maar goed, economen hebben hun huiswerk nog eens over gedaan en tonen aan dat je het kortst hoeft te werken in Luxemburg om jezelf te kunnen trakteren op een Big Mac, namelijk 14 minuten.
Nu weet ik wel dat elk vergelijk opgaat, als je maar gelijke munt hanteert, maar het blijft me vreemd aandoen.
Niet gaat het over het over het uitstekende Luxemburgse rundvlees, beter dan in de omringende landen. Niet over hun accijnsvriendelijkheid voor de consument betreffende bier, wijn en spiritualiën. En ook niet over de schappelijke prijzen die de restaurants aldaar in rekening brengen voor hun (doorgaans uitstekende) diensten.
Nee, het gaat over Big Mac. Over dat ding dus dat er nu juist voor de consument niet toe zou moeten doen. Koopkracht is een zaak van centen, niet van goede smaak. Rare jongens, die economen.
Overigens kost een Big Mac in Nederland 16 minuten werken en in België 18.

© paul

Please follow and like us:

Geen recept, wel een boek!..

dim sum

De introductie van de eerstejaars studenten is nu begonnen en vanavond heb ik de eerste groepen deeltijdstudenten rondgeleid in onze onderwijswerkplaats
Ik werk niet zo vaak s’avonds maar deze eerste kennismaking en rondleiding doe ik altijd zelf.

Geen uitgebreid recept met foto, ook geen uitgebreid eten dus vandaag. Ik at een lekker broodje met zalm en salade en Paul nam vanavond genoegen met de soep met paddestoelen en groenten die we deze week al maakten.
Er is hier eigenlijk altijd wel soep in huis. Ik schrijf er nooit over bedenk ik nu. Misschien omdat wij de soep nooit bij de avondmaaltijd eten maar op andere momenten van de dag. Binnenkort wat soep-recepten!

Deze week stonden er na een lange vakantie drie enorme kratten met nieuwe boeken op me te wachten. (en natuurlijk een enorme berg e-mail en twee kratjes ‘gewone’ post.
Ik was vandaag toe aan de kratten met nieuwe boeken en één heb ik even mee naar huis genomen;

Veranderingen van het alledaagse 1950-2000.
Van Isabel Hoving, Hester Dibbits en Marlou Schrover. Uitgegeven bij Sdu uitgevers. ISBN 9012097738

Het boek gaat over de invloed van migranten op het alledaagse bestaan in Nederland. Wat mij, en misschien nog meer foodbloggers, interesseert is vooral het hoofdstuk over eetgewoonten en hoe die langzaam, onder invloed van andere culturen, zijn veranderd.

In de jaren twintig aten we héél lang gekookte, voorgeweekte macaronischoteltjes met rozijnen, nu willen we zo authentiek mogelijke Italiaanse gerechten. Eten in Chinese restaurants is voor ons algemeen goed geworden maar je komt er zelden een Chinees tegen.
Knoflook werd in ons landje lange tijd als ‘slecht voor maag en darmen’ ervaren, tegenwoordig prijzen voedingsdeskundigen dit kruid aan vanwege de goede eigenschappen.

Ook over onze eetgewoontes; “drie maal per dag een maaltijd, is tegenwoordig niet meer zo in ieder gezin aan de orde”. “wij zijn de grote grazers geworden”, ofwel wij eten op ieder moment van de dag. In het boek wordt veelvuldig geciteerd uit de grote, toen toonaangevende, kookboeken van de Amsterdamse, Haagse, en Vlaamse huishoudschool.

Het boek geeft een vijftal factoren die geleid hebben tot ons veranderende eetpatroon; ten eerste de gestegen welvaart. Ten tweede de huishoudtechnologische veranderingen (komst van allerlei apparaten) Ten derde de verstedelijking (minder plaats om ingemaakte producten op te slaan bijvoorbeeld). Ten vierde de industrialisatie (allerlei producten worden industrieel bereid en zijn voor iedereen te koop) En ten vijfde, ook mode is in de eetcultuur belangrijk geworden. Aandacht voor diervriendelijkheid en milieu hebben geleid tot de opkomst van reform-, ecologische- of biologische winkels.

Nog veel meer feiten en verhalen in dit aardige boek, een aanrader voor iedereen die meer wil weten over Nederland en de veranderingen die hier plaats hebben.

Ik lees met plezier nog een stukje verder. Maandag moet het boek weer terug naar school, de vakgroep MEM (mens en maatschappij) wil er ook eens in lezen!

© ellen

Please follow and like us:

En andere genoegens: Bourgogne Gold…

vakantie augustus 2006 157“>

We zouden een archeologisch themapark bezoeken. In Bourgondië. We hadden er over gelezen, en onze gedetailleerde landkaart gaf de plek haarfijn aan. De geschiedenis van de streek ten tijde van de Romeinse overheersing, uitgebeeld in inheemse boerderijen, vestingskamp en nog een en ander. Het lag in een bosrijk gebied, ingeklemd tussen de snelweg en een ruig gebied, nauwelijks geschikt voor agrarische activiteit. Het park was te bereiken via de Peage, maar ook in de buurt van een of andere negorij kon je erin. We cirkelden om de bewuste plek, in almaar kleinere kringetjes, en dat viel niet mee. Voortdurend zat de Peage in de weg, en anders wel een meertje, een boerderij, een koestal. Of de weg liep gewoon dood. Uiteindelijk wist een bewoner van dit “einde der wereld” te vertellen dat het archeopark al een jaartje dicht was. Men had alleen verzuimd dat ook kenbaar te maken aan deze en gene (bijvoorbeeld de VVV in Beaune).

We zijn toen maar uit de auto gestapt om een ommetje te maken. We wandelden om het dichte bos waarin het park was gesitueerd. Daar stonden de resten van Bourgondië’s vroege geschiedenis in de grond te zakken, en wij konden er niet bij.

Na een onoverzichtelijke bocht van een zandweggetje doemde plots het felle groen op van een gewas. We konden onze ogen niet geloven: wiet… En niet zomaar een beetje, wel een halve hectare (ik heb het uitgepast). Nog even dacht ik aan de hennepkweek voor de touwindustrie, zoals je nog wel eens in Zeeland zag. Maar zulke zware toppen, de hars schitterde in de zon. En die geur, die geur…

Niks touw dus, dit was pure Bourgogne Gold. We hebben een paar foto’s genomen en zijn toen maar snel doorgewandeld.

© paul

Please follow and like us:

Gesmoorde worteltjes met kappertjes…

23 augustus 002
Vandaag worteltjes. We kregen van Ryan en Jeanne, uit hun eigen tuin, mooie ronde worteltjes. zo mooi, dat er zo, rauw al een paar opgegeten werden. Ik ben niet zo dol op zoete geglaceerde worteltjes en vond een mooi recept;
500 gram jonge worteltjes
2 eetlepels goede olijfolie
2 teentjes fijngehakte knoflook
1 eetlepel fijngehakte peterselie
een beetje zeezout en peper
2 eetlepels kappertjes
Doe de olijfolie in een pan met een stevige bodem en fruit de knoflook daarin licht aan, voeg de worteltjes en de peterselie toe en schep alles goed om zodat de worteltjes een ‘filmpje’ olie meekrijgen.
Voeg dan 4 eetlepels water toe en laat nu op een zacht vuurtje alles verdampen. Als al het vocht bijna verdampt is nog eens een paar lepels water toevoegen. Als weer alles verdampt is moeten de worteltjes ongeveer gaar zijn. Reken in totaal 20 minuten stooftijd, de worteltjes moeten nog stevig aanvoelen.
Als al het vocht de tweede keer verdampt is voeg je de kappertjes toe en wat peper en zout. Schep alles nog een keer voorzichtig om en dien dan snel op.
Wij aten er vanavond gebakken krielaardappeltjes, lamskarbonaadjes en nog wat gestoofde paddestoelen. (zie volgend artikel)
Stukje kaas toe en espresso.

Please follow and like us: