Peter zingt…

griekse kip

Ik ken Peter al heel lang. In een grijs verleden werden we bij toeval collega’s, en al spoedig waren we vrienden. Toen onze wegen uiteen gingen bleef die vriendschap bestaan. Niet erg vaak zagen we elkaar, maar het was voldoende om de band onverbroken te houden. Ik zocht een andere werkgever, Peter ging gezondheidsrecht studeren. Na een korte carrière als rechtsgeleerde besloot hij dat dát toch ook het leven niet was. Hij zegde zijn banen op, plunderde zijn moeizaam opgebouwde spaartegoeden en startte een muziek-studie aan het conservatorium in Tilburg, full-time. Peter zingt. Hij heeft een goede stem, een tenor. Niet écht boven-gemiddeld, gewoon goed.

Nu wil het verhaal dat op een verloren zaterdag, al weer enige jaren terug, Peter zijn ware talent ontdekte. Onder de Douche! Want wat doet men onder de douche, benevens het zich wassen en het plegen van geheime zaken? Men zingt.

Peter ontdekte die dag dat hij het leuk vond om met een hele hoge stem te zingen. Hij ontdekte zijn vermogen om te zingen als een Contra-tenor, ook wel Countertennor of Altus genaamd. Voor de goede orde; het betreft zo’n hele hoge mannenstem die een altpartij zingt op plaatsen waar dat niet door vrouwelijke alten gedaan mag of mocht worden. In het verleden wilde men jonge mannen nog wel eens castreren zodat hun hoge vrouwelijke knapenstem ook na de pubertijd behouden zou blijven.

Het kostte overredingskracht om zijn docenten te overtuigen van de nieuw ontdekte passie, het muziekwereldje heeft het kennelijk niet zo op “freaks”. Maar Contra-tenor was het, Contra-tenor zou het worden. Peter gaat einde voorjaar, begin zomer van het komend jaar afstuderen als Contra-tenor.

Gisteravond kwam Peter eten. Er dienden gewichtige zaken besproken te worden en dat doe je best tijdens en na een goede maaltijd. We moesten het hebben over de vorm waarin het Afstudeerproject gestoken gaat worden. En ook over een concert dat mogelijk plaats gaat vinden in ons dorp. En of dat concert gecombineerd kan worden met een renaissance-maaltijd, die dan weer verzorgd wordt door het Ministerie. Enfin, genoeg stof dus…

Ellen maakte voor deze gelegenheid de Griekse Kip. Een ovengerecht dat in elk gezelschap en bij elke gelegenheid past. Het recept beschreven we al eens. Aangezien Peter aan de late kant was lieten we de schotel langer garen, bij een fors gereduceerde temperatuur. Ik begin daar steeds meer plezier in te krijgen, in dat lange garen. Tot nu toe zijn alle pogingen bijzonder goed uitgevallen.

In ieder geval hebben we al wat voorzichtige plannetjes gesmeed en en wat vage opzetjes geboekstaafd. Je gaat er van horen…

© paul

Please follow and like us:

Kaasfondue en salade…

kaasfondue

Het begint hier werkelijk Herfst te worden. Ik stond op de bus te wachten en de eerste dikke druppels van een eindeloze regenbui vielen… De jongste Bediende liet per telefoon weten dat hij al klaar was met zijn werk en nog vóór de enorme bui zat ik droog en wel in zijn auto. Thuis keuvelden we nog wat en ik raspte alvast de kazen voor de kaasfondue die we vanavond zouden eten. Het regende inmiddels echt heel hard hier, bleek er geen spiritus in huis…shttt. Paul én Hond Max zijn door de stromende regen op pad gegaan om een fles spiritus te kopen. Baas en Hond kwamen drijfnat thuis. Het lijkt wel een reclameplaatje…en dan is er …kaasfondue…Warm, gezellig, de kaarsjes aan…glas wijn erbij…

Voor vier personen:

  • 1 teentje knoflook, pellen en pletten met een mes
  • 500 gram kaas (100 gram Emmenthaler, 150 gram Gruyère, 250 gram Comté), grof geraspt (wel zelf raspen, vlak van te voren. Supermarkten proberen droge restanten voorbewerkt voor veel geld te verkopen! Niet doen, dat is niet lekker)
  • 3 dl droge witte wijn
  • nootmuskaat, peper
  • 2 theelepels maizena
  • 1 eetlepel Kirsch

Doe de knoflook en de wijn in de fonduepan en zet die op een zacht vuurtje Gebruik een pan van aardewerk, die zetten minder snel aan.
Roer beetje voor beetje de kaas erbij en laat alles langzaam smelten. Als het begint te pruttelen de maizena aanmaken met de Kirsch en bij de kaasmassa doen. Goed roeren, nootmuskaat en peper toevoegen en even door laten pruttelen. Dan snel opdienen met knapperig vers stokbrood.

Wij aten er vanavond een salade bij van ruccola met wat rode ui en kleine tomaatjes. Een dressing erover van olijfolie, ciderazijn, peper en zout.

Kopje espresso toe!

Als je in zo’n enorme regenbui terechtkomt bedenk dan dat :

“Als het regent komen de paddestoelen. En áls ze komen dan is er altijd wel een mandje te vinden om ze in te vervoeren”.
Een Russisch gezegde, we lazen het ooit bij Maxim Gorki (Mijn Universiteiten?).

© ellen.

Please follow and like us:

Feestje!!! Lamsstoofpot voor veel personen…

voor een feestje

Gisteren vierden we mijn verjaardag. Het was een geweldig gezellig feest, ik werd bedacht met vele goede wensen en prachtige cadeau’s waaronder deze indrukwekkende tajine. Ik had al een tajine, maar die was voor ons eigenlijk te klein. Deze is groot genoeg voor ons én een aantal gasten. Nogmaals dank voor deze prachtige schaal en natuurlijk ook voor al die andere mooie cadeau’s en goede wensen. Voor het feestje maakte ik natuurlijk iets lekkers te eten en te snoepen. Ik bakte een appeltaart en een pruimentaart en voor de late uurtjes maakte ik pirosjki. Ik maakte een dubbele hoeveelheid deeg en vulde de pirosjki ditmaal met 500 gram lamsgehakt, gekruid met Turkse kruiden, en een hardgekookt ei, ui en knoflook. 52 lekkere pirosjki waren het resultaat.

voor een feestje

Onze verjaardagen vieren we meestal op de zondag. Zo vanaf een uur of drie druppelen de eerste gasten binnen en laat in de avond gaan de laatsten naar huis. Ik zorg dat er voor iedereen zo rond zeven uur een maaltijd is. Dat moet dan wel iets zijn wat van te voren klaargemaakt kan worden en wat op één bordje informeel gegeten kan worden. Ditmaal maakte ik een stoofschotel van lamsvlees met couscous erbij. Eigenlijk precies iets voor de nieuwe tajine maar voor deze hoeveelheid zou zelfs deze niet groot genoeg zijn geweest. Gewoon in de pan dus. Voor ongeveer 25 personen:

  • 3 kilo lamsvlees van de bout, zonder bot
  • 1 kilo lamsvlees met bot (vlees van de hals de botten geven wat extra smaak)
  • 2 blikken tomaten
  • olijfolie
  • 4 flinke uien, fijngesneden
  • 8 teentjes knoflook, geplet en fijngehakt
  • 3 eetlepels ras el hanout kruiden
  • 1 eetlepel harissa
  • 2 eetlepels tomatenpuree
  • de schil van 2 ingelegde citroenen in fijne reepjes gesneden
  • een flinke theelepel saffraandraadjes
  • 2 blikken kekererwten
  • 2 handelvol (diepvries)doperwten
  • verse gehakte koriander
  • 1500 gram couscous

Snijd het vlees in flinke dobbelstenen. Bak de ui en knoflook in de olie goudbruin en voeg het vlees toe. Bak het vlees lichtbruin. (bij zo’n hoeveelheid bak ik het vlees in kleine porties in verschillende pannen en voeg het als het bruin is toe aan de ui en knoflook in de grote pan. ) Voeg de ras el hanout kruiden toe en bak even mee. Dan de tomaten en de tomatenpuree en de harissa erbij. Alles goed omroeren en water toevoegen tot alles net onder staat. Laat het geheel zo zeker 2 uur zachtjes stoven. (Dit kan heel goed een dag van te voren) De volgende dag de stoofpot opwarmen. Dan mag de citroenschil erbij, de doperwten en de kekererwten. Breng verder op smaak met zout en eventueel nog wat harissa. Strooi er versgehakte koriander over en dien op met couscous.

Ik heb helaas geen foto van deze enorme stoofpot, het was op voor ik er erg in had!

Vandaag had ik een vrije dag. De rommel was snel opgeruimd en we hebben de hele dag heerlijk zitten lezen in de nieuwe boeken. Het regent hier pijpenstelen, ik heb de kaarsjes aangestoken en we mijmeren alvast wat over de paddenstoelen die nu snel zullen groeien…

© ellen.

Please follow and like us:

Varkenspootjes…

varkenspootjes uit sainte Ménehould (Fr)

Sainte-Ménehould heet het stadje, maar de kans is klein dat je het kent. Evengoed is het oord wereldberoemd in Frankrijk.

Ten eerste was er de postbode Jean-Baptiste Drouet, die uit hoofde van zijn functie in 1791 zijn Heer en Vorst herkende, bij hem thuis in de straat. En verbaasd als hij was liet hij dat eenieder weten die het maar horen wilde. Bijkomende complicatie was wél dat Louis XVI op de vlucht was voor Volk en Vaderland, en dat hij door het enthousiasme van de ambtenaar één dag later gearresteerd werd in Varennes, een stukje verderop. Daarna restte nog slechts de guillotine ( voor Lodewijk wel te verstaan…).

Ten tweede werd in Sainte-Ménehould in 1639 een man geboren die later Dom Pérignon zou gaan heten. Hij is degene die doorgaat voor de “uitvinder” van de Champagne. Het kwam er in feite op neer dat Pérignon grote fouten maakte in het productieproces en zo stuitte op de bubbeltjeswijn die sinds dien als edelste der edelen aan de wereld wordt aangeboden. Hij had het zelf al meteen door. Proevend van zijn misbaksel riep hij tot zijn mede-broeders: “Kom gauw, ik proef sterren…”. (Het verhaal is overigens net zo apocrief als de Lucaspassie van Bach.)

De derde geschiedenis uit Sainte-Ménehould verhaalt van nog een andere culinaire stommiteit, Die werd begaan door ene Anoniem (ken je zijn naam, laat het alstublieft weten..). In het stedelijk Hotel Metz moest hij in de late avond als koksgast passen op een ketel met varkenspootjes die daar zachtjes stond te sudderen. De bedoeling was dat het vlees een paar uur zou trekken, maar de gast viel in slaap. Toen hij in de ochtend werd gewekt door een vroege collega ging men ervan uit dat alles naar de vaantjes was. En dat nu lezer, dat nu, viel alleszins mee. Het vlees was heerlijk mals. En de botjes van die varkenspoten, die hadden een heel bijzondere gedaanteverandering ondergaan. Ze waren zacht, ze hadden smaak, ze waren zo te eten.

Enfin,,,. met Champagne mochten ze niks, met Louis konden ze niks, maar die Varkenspootjes, die hielden ze erin. Ze zijn er maar wát trots op in Sainte-Ménehoul. En zoals bij elke serieuse zaak in Frankrijk ontstond er ook in Saint-Ménehoul een broederschap die waakt over de traditie.

Wij van het Ministerie wisten overigens van niks. Tot we erop opmerkzaam werden gemaakt door Ans en Hijn. Zij komen al járen in dat stadje. Zij brachten de varkenspootjes voor ons mee, en zij overtuigden ons van de noodzaak om eens gericht af te zakken naar de Aragonne.

© paul.

Please follow and like us: