{"id":18517,"date":"2020-05-10T18:42:32","date_gmt":"2020-05-10T16:42:32","guid":{"rendered":"http:\/\/ministerieetenendrinken.nl\/?p=18517"},"modified":"2020-05-16T20:47:27","modified_gmt":"2020-05-16T18:47:27","slug":"ossenstaart-van-de-oma-van-meneer-huibers-maar-dan-anders","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ministerieetenendrinken.nl\/?p=18517","title":{"rendered":"Ossenstaart van de oma van Meneer Huibers (maar dan anders)…"},"content":{"rendered":"\n
\n\"Langzaam<\/a>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n

Zo ziet een langzaam gegaard brok ossenstaart (runderstaart)<\/em> eruit wanneer het uiteindelijk op je bord belandt…<\/p>\n\n\n\n

Het vlees valt als vanzelf van het bot. Het is aan de buitenkant diepbruin, als het ware gekarameliseerd. Binnenin oogt het vlees prachtig roze en is stevig en vol van smaak. Veel van het vet is uit het brok weggesmolten tijdens de bereiding; wat achter is gebleven heeft alle smaken van de begeleidende ingredi\u00ebnten opgenomen en laat zich heerlijk wegslobberen. Daaroverheen komt dan de lobbige saus, bereid uit het stoofvocht van het vlees en verrijkt met ui, look, kruiden en specerijen. Eventueel afgemaakt met een lik room en ingekookt tot de gewenste dikte…<\/p>\n\n\n\n

Zou ik moeten kiezen tussen een hemel<\/em> waar men gezamenlijk rijstebrij van gouden bordjes eet met een zilveren lepel, of het vagevuur<\/em> (katholieke inborst) waar men ossenstaart eet van een houten teljoor zonder enig gereedschap, ik wist het wel… (Over de hel<\/em> hoef je niet na te denken: daar wordt \u00e1ltijd slecht gegeten…)<\/p>\n\n\n\n

Mijn liefde voor de staart van het rund<\/em> heb ik nooit onder stoelen en banken geschoven. Minstens elke veertien dagen maak ik een grote pan soep met het vlees en in gestoofde vorm verschijnt het even vaak op mijn bordje. Ook onze kleinzoon heb ik ge\u00efnfecteerd met de staartgekte.<\/em> Hij is intussen verslingerd aan opa’s ossenstaartsoep.<\/em> Wel met gehaktballetjes, want dat is traditie<\/em> vindt Jop. (Wat weet zo’n jong nou van traditie? Hij dient het woord niet eens te kennen met z’n vijf jaren, de blaag…)<\/p>\n\n\n\n

\n\"Goei<\/a>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n

Enfin, ik schreef er talloze keren over, over die staart en de bereiding. Krijg ik een voor mij nieuw kookboek in handen, ik speur eerst naar het lemma ossen- of runderstaart.<\/em> En maar al te vaak wordt ik teleurgesteld. Ik vind zelden receptuur voor staartvlees<\/em>…<\/p>\n\n\n\n

Hoe verrast was ik dan wel niet toen ik in de ochtendkrant (terwijl ik mijn derde kop ochtendkoffie inschonk), in de rubriek Volkskeuken (Volkskrant) <\/em>een artikel van Marcus Huibers<\/em> aantrof. Een artikel waarin ook hij zijn eerbied aan de staart betuigde. Een artikel waarin hij ook nog een recept meegaf. Een eenvoudig recept, dat wel, maar daarom niet minder effectief en waarschijnlijk hemeltergend lekker. Het recept kwam van zijn oma…<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zoals altijd lag er (minstens) een portie staartvlees<\/em> in de diepvries. En de rest van de (weinige) ingredi\u00ebnten waren ook voorradig. Ik moest alleen nog even naar de slijter, de beoogde drank waarin de staartstukken zouden sudderen was bij een vorige stoofpartij geheel opgegaan.<\/p>\n\n\n\n

\n\"ossenstaart<\/a>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n

Hond Jaros<\/em> uitlaten en de slijter bezoeken gaat prima samen. Ik loop mijn rondje en zorg dat ik bij de Gall en Gall vestiging<\/em> uitkom. Ik bind de hond aan een paaltje en doe vervolgens in de winkel mijn zaken. Een fles jenever koos ik, twee flessen witte wijn uit Slowakije (50 % korting!) en een fles Marsala<\/em>. <\/p>\n\n\n\n

Ik moest de droge variant hebben, maar die was er even niet. De zoete overigens hadden ze ook niet op voorraad, dus het werd de Compromismarsale,<\/em> beetje zoet. De nieuwe kracht achter de toonbank (ik noem haar meisje, maar ze is al een hele tijd vrouw) deed het goed. Ze zei: Gaat U lekker koken?<\/i> Ik voelde me betrapt en gestreeld tegelijk…<\/p>\n\n\n\n

Thuis gekomen las ik het recept nog eens aandachtig door. Bleek de oma <\/em>van Meneer Huib<\/em>ers Madeira <\/em>te gebruiken en ik had Marsala <\/em>ingekocht; kwestie van ondoordacht, niet oplettend, onzorgvuldig en vooringenomen recepten lezen. Wat een eikel,<\/em> mompelde ik, wat nu?<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ik had nou eenmaal die Marsala <\/em>dus ik dacht: Ik ga maar gewoon door<\/em>. Ik toverde de ingredi\u00ebnten voor het recept van Marcus Huibers<\/em> terug naar een voor mij bruikbare hoeveelheid voor twee personen en ik maakte het gerecht het zo:<\/p>\n\n\n\n