{"id":18209,"date":"2019-09-06T12:24:23","date_gmt":"2019-09-06T10:24:23","guid":{"rendered":"http:\/\/ministerieetenendrinken.nl\/?p=18209"},"modified":"2019-09-06T12:24:23","modified_gmt":"2019-09-06T10:24:23","slug":"over-tapas-en-een-stoofpotje-met-octopus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ministerieetenendrinken.nl\/?p=18209","title":{"rendered":"Over tapas en een stoofpotje met octopus…"},"content":{"rendered":"\n
\n\"Stoofpot<\/a>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n

Afgelopen weekend sloot Nederland de grote vakantie af; het zit er weer op voor werkenden, studerenden en andersoortige schoolgangers. En altijd na die periode van vrijheid, blijheid en verre reizen duiken de nawee\u00ebn op in de vorm van een verhoogde belangstelling voor (een verlangen naar) tapas<\/em>…<\/p>\n\n\n\n

Het zal te maken hebben met de voorkeur van veel landgenoten voor het zomers verblijf aan de stranden van het Iberisch Schiereiland<\/em> waar de tapa <\/em>het zelfbenoemde culinaire werelderfgoed is. Maar evengoed geldt het ook voor de elders beleden cultuur van hapjes als lunch, sneukelen bij de borrel en kleine gerechtjes bij de BBQ. <\/p>\n\n\n\n

Een tapa<\/em><\/strong> (meervoud: tapas<\/em><\/strong>) is de aanduiding voor een Spaans aperitiefhapje<\/em>. Traditioneel is een tapa<\/em> een eetlustopwekkend hapje dat in Spaanse caf\u00e9s bij een alcoholhoudend drankje (bier, wijn, sherry) wordt genuttigd. Soms worden in Spaanse caf\u00e9s (met name in Andalusi\u00eb<\/em> en in het binnenland) bij het bestelde drankje automatisch \u00e9\u00e9n of meerdere tapas <\/em>gratis gegeven. In Spanje, alsook in de rest van Europa, worden de gerechtjes steeds vaker aaneengeregen tot een complete lunch of maaltijd.<\/p>\n\n\n\n

Het credo bij die kleine hapjes, zoals bij nagenoeg elk schrijfsel over eten, is vers<\/em>. Vers<\/em>, vers<\/em>, en nog eens vers<\/em>! Allerhande culi-tijdschriften belijden dat credo en het merendeel van de tapasaanbiedeers adverteert ermee. En het kan natuurlijk niet. <\/p>\n\n\n\n

Denk even na: in een hoekje van het caf\u00e9 wordt verse octopus mals gemaakt en gestoofd (duurt alles bij elkaar uren). Er worden plakjes gedroogde worst geserveerd (bereiding duurt minimaal een maand). Ingelegde olijven worden geserveerd (bereiding duurt een jaar). Enfin, je kunt zo nog een pagina of drie doorgaan. De versheidscultus gaat aardig aan de tapasbar<\/em> voorbij. <\/p>\n\n\n\n

Is dat erg? Natuurlijk niet. Al sinds twee duizend jaar drijft het professioneel eetgebeuren op kant-en-klaar<\/em> producten (misschien moet je zeggen half-producten<\/em>), en ze varen er wel bij. En ook heden ten dage kan geen enkel restaurant, al werd het met vier sterren bekroond door Michelin, zonder een bulk aan pre-fab<\/em>. Het gebruik van de pr\u00e9-fab<\/em> maakt op zich niets uit, het gaat louter om de kwaliteit van de pr\u00e9-fab<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Nu wonen wij in Luxemburg toevalligerwijze in een omgeving waar veel Portugezen en Spanjaarden leven. Je ziet hun culinair verlangen altijd terug in hun winkels (ook in de supermarkt) waar ook wij onze behoeften betrekken. Het sterft er van de pre-fab tapas<\/em>. <\/p>\n\n\n\n

Het relatieve voordeel van een groot aanbod is dat je tussen al het gedoe kunt speuren naar kwaliteit. Je moet er wat moeite voor doen, en soms vergis je je, maar de aanhouder wint. En dan heb je ook wat! Het hoeft \u00e9cht niet te betekenen dat je altijd de hoofdprijs betaald, maar het is nou eenmaal zo dat alleen de zon voor niks opgaat.<\/p>\n\n\n\n

Ik kom op dit tapasverhaal omdat er in onze koelkast nog een en ander ligt (lag) aan tapasachtige hapklare brokjes, restanten van onze aankopen op de laatste dag van onze zomervakantie. Olijven, kaas, ingelegde mosseltjes, gezouten groenten, visjes in het zuur, visjes in het zout. Wat echter nooit mag ontbreken aan onze voorraad is een portie kant-en-klare octopus!<\/p>\n\n\n\n

\n\"Poulpe<\/a>\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n

Ik herinner me de tijden (en beelden) nog dat mannen en vrouwen in de Mediterrane wereld op de kade van hun havenstadje zaten en met alle geweld die pas gevangen inktvissen op de harde stenen ondergrond sloegen. Met enorme zwiepers, klats, klats, klats op de keien, ‘n tiental, nee, honderd maal achter elkaar. De bedoeling was om de celstructuren te breken en het beest daardoor mals te maken. Ik heb het zelf nog zitten doen in de oertijd van het Ministerie op de achteruit van ons huisje in de Borretstraat. Ik wist niet beter…<\/p>\n\n\n\n

Ik leerde echter al snel dat wanneer je octopus licht bevochtigd invriest het resultaat even bevredigend is. De ijskristallen (naalden) die bij het proces ontstaan doen hetzelfde als jouw gebeuk op die stenen. Ze prikken de celwanden lek en maken je inktvis verteerbaar. Maar uiteindelijk kan het nog makkelijker….<\/p>\n\n\n\n

Tegenwoordig gaan we voor de pre-fab octopus.<\/em> Het mals maken van het beest is al elders in Europa gedaan en de inktvis (of onderdelen ervan) zijn in een chique bouillon gegaard. We gaan het liefst voor het merk Pulpe Cuit<\/em> van Nuchar<\/em>, een Spaanse ondernemer die zich vooral richt op de Franse markt (en ook op Luxemburg). Ze leveren goed spul tegen betaalbare prijzen.<\/p>\n\n\n\n

Je kunt de verpakking opensnijden, de onderdelen (meestal tentakels) in blokjes verdelen en zo je gasten verrassen met wat speciaals (dat doen veel tapasbedrijven ook), daar is niets mis mee. Maar het product gegaarde octopus<\/em> biedt mee….<\/p>\n\n\n\n

Wij mogen de pre-fab octopus graag gebruiken in een stoofschotel. En zo maak je van instant<\/em> een voortreffelijke maaltijd. Het recept is bedoeld voor twee eters. <\/p>\n\n\n\n