![\"\"](\"http:\/\/www.muydemiguel-delicatessen.com\/archivosbd\/productos_galeria\/0903020.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
22-06-2014. De etappe ging van Ferreiros naar Hospital de la Cruz<\/a>, 20 kilometer.<\/p>\n Queso de Tetilla<\/em> heet het kaasje, Tietjeskaas<\/em>. Je mag het grof vinden, je mag het grappig vinden, je mag zelf een naam verzinnen (Borstjeskaas, Bustenkaas<\/em>), maar de kaas heet in het Spaans Tietjeskaas<\/em>.<\/p>\n Het is een halfhard koemelkkaasje, friszurig met een iets zoutige boventoon. Het kaasje ontleent zijn aroma aan de koolzaadbloemen die het vee als voeder\u00a0krijgt. Oorspronkelijk kwam de kaas uit de buurt van La Coru\u00f1a<\/em> en Santiago de Compostella<\/em>, maar tegenwoordig mag hij in heel Galici\u00eb<\/em> geproduceerd worden. Het kaasje heeft een Europees beschermde status. Het wordt ‘t liefst gegeten in blokjes gesneden of in plakken. Kweepeergelei is er een ideale begeleider bij.<\/p>\n Ans wist slechts virtueel van het bestaan van de kaas, maar\u00a0toen zich deze dag een mogelijkheid voordeed om in het \u00e9cht kennis te maken liet ze die kans niet voorbij gaan. Er moesten so-wie-so boodschappen worden ingeslagen en de grutterszaak waar de wandelaars binnenstapten verkocht ook kazen.<\/p>\n Ans\u00a0vroeg in haar beste Spaans naar Tetilla<\/em>. De man keek haar wat vreemd aan, hij verstond haar niet. Ze vroeg het nog eens, maar\u00a0de man bleef zijn wenkbrouwen fronsen. Tot hem een licht opging. Ah, Queso de Tetilla<\/em> sprak hij en maakte met zijn hand een bollende beweging ter hoogte van zijn borst. Dan troonde hij de wandelaars mee naar de kaashoek. Daar lagen ze netjes uitgestald, de Tietjeskazen<\/em>. De kaas was zo zacht als een vrouwenborst,<\/em> schrijft Ans… Het was slechts een klein intermezzo en het geschiedde in de stad Portomarin<\/em>. Voordat\u00a0de pelgrims\u00a0die stad bereikten hadden ze er al de nodige kilometers opzitten. Een vroeg ontbijt was\u00a0snel genuttigd en de wandelaars\u00a0stonden dan ook al om 07.00 uur op het Pelgrimspad<\/em>. Het had die nacht geregend en de hele atmosfeer ademde frisheid uit. De zon steeg langzaam boven de kim en de temperatuur voelde prettig aan. Het eerste stuk van de route liep over een onverhard pad, maar langs een autoweg. Gelukkig was er niet veel verkeer.<\/p>\n Na een paar kilometer draaide het pad van de weg af en leidde het de wandelaars\u00a0door oude eikenbossen. Op sommige stukken was het pad afgeboord door met allerhand struweel begroeide muurtjes, dan weer waren het akkervelden en weilanden die het landschap vormden waar\u00a0de weg\u00a0doortrok. De stad Portomarin<\/em> werd bereikt via een lange brug over de rivier de Mi\u00f1o<\/em>. Aan het eind van de brug diende zich een hoge stijle trap aan die naar het centrum van de stad leidde. Een mooie stad<\/em>, meenden de wandelaars, en erg rustig<\/em>.<\/p>\n In 1962 damde men de Mi\u00f1o<\/em> in om het Stuwmeer van Belesar<\/em> te vormen.\u00a0Ten gevolge daarvan\u00a0kwam de oorspronkelijke gemeente Portomar\u00edn<\/em> onder water te staan. Heel wat waardevolle historische gebouwen werden zorgvuldig afgebroken en in het naburige Monte do Cristo<\/em> steen\u00a0voor steen weer opgetrokken. Het bekendste voorbeeld was de romaanse kerk San Nicol\u00e1s<\/em><\/a> waarvan elke steen genummerd werd. Op veel stenen kon het nummer nog afgelezen worden. Als het waterniveau van het stuwmeer laag stond,\u00a0zag men de\u00a0overblijfselen van de oude gebouwen nog. Na het bezoek aan Portomarin<\/em> en het kaasavontuur volgde nog een pittige klim. De\u00a0pelgrims kwamen nauwelijks andere wandelaars\u00a0 tegen. Het brood werd gegeten op een verlaten picknickplaats in het bos. Daarna legden Ans en Jan het laatste stukje van de etappe af om ten slotte te eindigen in Hospital de la Cruz<\/em>, een nauwelijks dorp te noemen gat. Een Pelgrimsherberg, een restaurant en vier huizen, meer was het niet. Raar genoeg kwamen de wandelaars voor het eerst sinds tijden\u00a0geen enkele bekende tegen.<\/p>\n De relatieve rust op dit deel van de route viel Ans en Jan reuze mee. Het was nog steeds niet \u00e9cht filelopen en ook de drukte bij de diverse slaapplekken bleek te overzien.<\/p>\n De lucht begon te betrekken, er kwam regen. Snel werd de was binnen gehaald en opgeborgen. Het was tijd voor de avonddis.<\/p>\n \u00a9 paul<\/p>\n Klik bij Catagories<\/em> (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago<\/em> voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas<\/em>: klik op de link hieronder.<iframe src=\u201dhttps:\/\/mapsengine.google.com\/map\/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo<\/span><\/span><\/a>\u201d width=\u201d640\u2033 height=\u201d480\u2033><\/iframe><\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 22-06-2014. De etappe ging van Ferreiros naar Hospital de la Cruz, 20 kilometer. Queso de Tetilla heet het kaasje, Tietjeskaas. Je mag het grof vinden, je mag het grappig vinden, je mag zelf een naam verzinnen (Borstjeskaas, Bustenkaas), maar de … Continue reading
\n![\"IMG-20140623-WA0000\"](\"https:\/\/farm4.staticflickr.com\/3845\/14300539697_16920f5390_z.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n![\"IMG-20140623-WA0003\"](\"https:\/\/farm4.staticflickr.com\/3890\/14507104823_a0a8aa33de_z.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n![\"IMG-20140623-WA0004\"](\"https:\/\/farm6.staticflickr.com\/5526\/14300341180_507c557497_z.jpg\")
<\/a><\/p>\n