Coca d’espinacs, kleine spinaziepizza’s

zaterdag canon
Ik heb een nieuwe camera! Nou ja nieuw, voor mij nieuw. Natuurlijk heb ik eerst Neel om advies gevraagd en hulp bij instellingen enzovoorts. Daar gingen zaterdag uren mee heen. Het  was zo wie zo een drukke dag; we besloten om tijd te winnen, een keer niet naar de markt te gaan maar vervolgens leek er geen eind te komen aan de boodschappen en het heen en weer gewinkel.  Het enige wat ik écht wilde was spelen met mijn nieuwe speelgoed! Maar ja, nieuw speelgoed of niet, de Keizer van Monera, De Jongste Bediende, Marleen, Het Kind en vriend Andy en wie er zoal nog meer even wil buurten, komen zaterdags op bezoek en dan moet er toch ook een hapje en een drankje zijn… Ik besloot in alle haast er maar een soort tapas – achtige maaltijd van te maken. We zijn per slot al weken in ‘Spaanse sferen’.

Wat ham, worst, olijfjes, meloen, een tomatensalade en een salade van bietjes en spinazie, tortilla española, een taartje met artisjokken en deze coca d’espinacs, een soort kleine pizza’s. Ik heb de broodjes belegd met wat spinazie , knoflook en pijnpitten maar je kunt ook experimenteren met bijvoorbeeld verse sardientjes, ansjovisjes of kleine trostomaatjes. Je kunt de broodjes ook ná het bakken beleggen met plakjes worst of ham.

  • Maak eerst een mooi deeg van;
  • 500 gram bloem
  • 1 zakje gedroogde gist ( ik los de gist op in 150 ml lauw water en voeg dat mengsel dan toe aan de bloem)
  • dan nog ongeveer 300 ml water
  • snufje zout
  • 1/2 eetlepel olijfolie

coca d'espinacs, kleine spinaziepizza's

  • vulling
  • 250 gram verse spinazie, fijngehakt
  • 2 lente-uien, in plakjes
  • 2 teentjes knoflook, in flinterdunne plakjes
  • 1 eetlepel pijnpitten
  • olijfolie

Vorm kleine bolletjes van het deeg en laat die onder een doek rijzen. Kneed het deeg nog eens door en maak er platte schijven van ongeveer 12 cm doorsnee en nog geen cm dik.
Leg de deegrondjes op een bakplaat en bekleed ze met de spinazie, pijnpitten, ansjovis, ui en knoflook. druk de spinazie goed in het deeg en besprenkel rijkelijk met olijfolie.
Strooi er wat zout over en laat de coca zo ongeveer 10 minuten na rijzen.

Zet ze dan in een voorverwarmde oven en bak ze op 220 graden in ongeveer 15 minuten gaar. Haal ze uit de oven en sprenkel er nog wat olijfolie over.

© ellen.

Please follow and like us:

De lange weg naar Santiago de Compostella, etappe 77…

IMG-20140614-WA0006
13-06-2014. De etappe ging van Leon naar San Martin del Camino, 26 kilometer.

En ook deze dag gingen de wandelaars wat later op pad, want eerst moest pelgrim Patrick versierd worden. Hij was jarig vandaag.

Deze dag zouden de wandelaars oplopen met Olga uit Rusland. Het was haar laatste dag op de camino, het pelgrimspad, ze moest weer terug naar Moskou. De taak aan Ans en Jan om er de moed een beetje in te houden, Olga een beetje te troosten, haar afscheid een beetje op te fleuren.

En dat viel niet mee, want de omstandigheden lieten dat Samaritanenwerk aardig in de steek. De route was lang, saai en volgde eindeloos lang een grote weg, bestemd voor ander verkeer dan voetgangers. Er was geen schaduw en om 08.30 uur begon de zon al aardig te branden. Arme Olga uit Moskou

Voor onze wandelaars waren de vooruitzichten voor deze dag aanmerkelijk rooskleuriger. De avond hiervoor kregen ze een telefoontje van Leonie en Jan, dorpsgenoten uit de Achterhaag te onzent. Zij vierden vakantie en waren in de buurt en ze wilden de reizigers ontmoeten, uit vriendschap, maar ook om eventueel ondersteuning bieden bij de laatste loden van hun pelgrimage.

In Villadangos del Paramo stonden Leonie en Jan uit de Achterhaag de wandelaars op te wachten. De gastvrijheid gebood hen om de pelgrims te dienen met een maaltijd, ze deden het met liefde en plezier. Er werd goed gegeten in hullie camper, de koffie was er zwart, heet en verkwikkend. Kei gezellig en kei gastvrij schrijft Ans…
IMG-20140614-WA0008

De wandelaars moesten evenwel nog een goede vier kilometer verder, want er was geboekt in de herberg van San Martino del Camino. En na de afspraak om elkaar later op de dag te ontmoeten zetten de pelgrims zich weer ingang.

De herberg bleek een prima plek. Alle mogelijkheden waren er aanwezig voor het dagelijkse corvee: een douche, lijfgoed en rugzak in orde maken, een wasje doen. En daarna dronk men een goed glas bier op het terras aan de overkant. Leonie en Jan waren er intussen ook gearriveerd en natuurlijk namen onze reizigers Olga uit Moskou op sleeptouw. Men bracht er een aangenaam uur door.

Dan volgde de maaltijd in een van de restaurants van het dorp, met als hoogtepunt een toetje in de vorm van een stuk chocoladetaart, gebakken door de schoonmoeder van de uitbater. Na een hartelijk afscheid vertrokken Leonie en Jan naar hun camping, de wandelaars hadden genoten van het onverwacht bezoek uit Gemert. Evengoed doken Ans en Jan weer het kroegje in waar ze eerder al hadden zitten drinken. De Wedstrijd begon…

IMG-20140615-WA0009

Natuurlijk heb ik iets meegekregen van de overweldigende entree van het Nederlands Elftal in Brazilië. Ik kan er alleen niet zo veel mee, dus laat ik Ans maar aan het woord.

Ans zegt dan : In de herberg moet je normaal om 22.00 uur binnen zijn, maar voor deze avond sluiten ze pas als de wedstrijd is afgelopen. Het was spannend, wij in de minderheid en na goal vier vroegen ze of we wat rustiger konden zijn. De komende vijf dagen sturen we geen foto’s van onze Jan want hij ziet er niet uit… Wij hebben beter geslapen dan de Spanjaarden!

En zo zie je maar weer lezer, Spanjaarden zijn gewone mensen, en pelgrims ook…

© paul

Klik bij Catagories (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas: klik op de link hieronder.<iframe src=”https://mapsengine.google.com/map/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo” width=”640″ height=”480″></iframe>

 

Please follow and like us:

Farce van Makreel en sardines…

makreel

Ik maakte een hapje voor bij de borreltafel van het Vrijdagmiddagcafé bij Vriend Jan. Ik heb de acteur Horst Krause (Schulze gets the Blues, Polizeiruf 110) iets dergelijks zien maken in een televisie programma. Het gerechtje zou oorspronkelijk van de Duitse Oostzeekust stammen. Het is eenvoudig, maar effectief. Ellen beschreef het al eens kort in het stenen tijdperk van dit web-log.

  • 1 gerookte makreel,
  • 1 blikje sardines in olie,
  • 1 ui,
  • 1/2 bosje gehakte dille,
  • peper, eventueel zout.
  • diverse smaakmakers.

De basis van dit gerecht is de makreel, de ui en de sardines. Al het andere is extra, al naar gelang je smaak en de inhoud van je voorraadkast.

Maak de makreel zorgvuldig schoon en pluk het vlees kort in een schaal. Voeg daar de sardines én de olie uit het blik bij. Hak de ui heel fijn en stort de snippers ook in de schaal, samen met de gehakte dille. Smaakmakers kunnen bijvoorbeeld zijn: pesto van basilicum, van olijfjes, van tomaten. Ook harisa past wonderwel of een andere hete pasta. Laat verder je fantasie maar werken. Doe in ieder geval de smaakmakers ook in de kom en bepeper het geheel fors met zwarte peper. Let op met zout. (De smaakmakers kunnen al gezouten zijn, zo ook de sardines.) Vervolgens prak je de hele massa met een vork tot het een samenhangende brij wordt. De farce mag best smeuïg zijn, dus kun je eventueel tijdens het prakken nog een scheutje olijfolie toevoegen.

Je kunt de farce ook in een blender maken, je krijgt dan een homogenere massa. Wij prefereren echter een farce met meer structuur. Je eet het gerechtje met brood. Thuis, voor de foto, gebruikte ik een stevig witbrood. Voor bij de vrijdagmiddagborrel kocht ik Pompernikel.

Horst Krause in zijn rol van Revierpolizist Horst Krause in de Duitse Krimi-serie Polizeiruf 110,

© paul

Please follow and like us:

De lange weg naar Santiago de Compostella, intermezzo met nagezonden foto’s en een filmpje voor Ans…

IMG-20140610-WA0002
Geen nieuws is goed nieuws, ik verzin het waar U bijstaat…

De bovenstaande foto kreeg ik vorige week gezonden vanuit de dorre Spaanse vlakten. Hoe komen die dingen daar toch? vroeg Ans zich erbij af…

Ach, het is een begrijpelijke vraag, ieder van ons stelt hem wel eens. Bij allerhande rommel in het landschap, maar toch vooral bij schoenen, hangend in bomen of elektriciteitsdraden. En bij schoenen in de goot van ons straatje. Hoe komen die dingen in godsnaam daar?

De Amerikaanse cultregisseur Spike Jonze kreeg zijn naamsbekendheid met zijn lange speelfilms (o.a. Being John Malkovitsch). Veel minder bekend werden zijn korte films, terwijl juist Jonze bij uitstek een verhaal kan vertellen in een paar minuten.

Ook Jonze dacht na over de afgedankte en rondslingerende schoenen. Hij maakte er een korte film over waarin hij een mogelijke oplossing aandraagt voor het raadsel; klik op How They Get There

Nieuwe berichten zijn er niet, maar wel ontving ik een aantal foto’s, materiaal van eerder deze week. Enfin, dan heb je toch wát te kijken lezer….

IMG-20140614-WA0005

Bij de fotoreeks zitten weer een aantal prachtige Jacobsschelpen. Deze hier valt in de categorie Kan mijn nichtje van vier ook! Ontroerend hè…

IMG-20140614-WA0002

Herinner je je die ontmoeting met Bas uit Helmond nog? Dit is ‘m, samen met zijn (Spaanse?) vriendin Suzanne en een pelgrim. Ken je hem van thuis, (Bas bedoel ik, niet die pelgrim), het zou zomaar mogelijk zijn…

 IMG-20140614-WA0003

En dat vrouwtje in het café, de wandelaars noemden haar consequent Dientje… Dat wijfje maakte het niks uit, ze had al zoveel rare gasten bediend…

IMG-20140614-WA0000

En dan die snoeperijen in de vroege avond: die Cicena ligt hier op het bordje links. Daarbij schijfjes Chorizo in het midden en schijfjes gedroogd buikspek rechtsonder. Rechtsboven zie je ander varkensvlees, waarschijnlijk gekookt en eroverheen gedrapeerd stukjes kaas, waarschijnlijk Macheta. Ach lezer, daar teken je toch voor…

Zegt Ans: Iberico ham en Cenina ham, als commentaar bij de foto. Ze laat me geen andere mogelijkheid dan maar weer eens te frikken. (Frikken, voor de jonge lezertjes, is zoiets als je mening etaleren in de vaste vooronderstelling dat je gelijkt hebt en ook vinden dat de lezer dat moet vinden.)
IMG-20140614-WA0001

Die hammen die daar hangen zijn uniek in hun soort. Het zijn de hammen van het Ibericozwijn, herkenbaar aan het zwarte hoefje. Cicena mag dan volgens jullie Helmondse connectie van rund, schaap, paard, kameel of geit gemaakt worden, naar mijn bescheiden menig is het gedroogd rundsvlees, zeker de lekkernij die jullie in León aten… Met zekerheid was het geen ham, ham komt van varkens…

© paul

Klik bij Catagories (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas: klik op de link hieronder.<iframe src=”https://mapsengine.google.com/map/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo” width=”640″ height=”480″></iframe>

 

Please follow and like us:

Buitenspel? Wij niet…

De Keizer van Monera had zijn huis weer met zelf geknipte oranje guirlandes behangen, Vriend Jan zocht zijn heil bij voetbalminnend volk. Marleen en de Jongste Bediende verbleven op de Oranjecamping in de Pandelaar en bij de buren was de tuin ingericht als Voetbalstadion.

Onze vrienden waren wel een beetje bezorgd over onze desinteresse, en misschien nog wel meer over ons onbenul. Marleen deed nog één keer haar best…

Ellen liet me de foto zien, de neerslag van een ultieme poging om het Ministerie te betrekken bij wat “ons” Nederlanders geacht wordt dezer dagen te beroeren. Marleen trachtte Ellen de Buitenspelregel bij te brengen. De opstelling op de foto sprak voor zich, vond men. (Saillant detail: de Orvalasbak in de achtergrond, gevuld met kersenpitten, hoorde niet bij de spelregels. Die asbak vertegenwoordigde de tribune van de F-side.)

Ik vroeg: Snap je het nou? Ellen zei zonder enig voorbehoud: Nee!

Ach lezer, voetbal is niet “ons ding”, en dat zal het ook nooit worden. En ben eerlijk lezer, oranje is toch eigenlijk alleen maar een mengsel van rood en geel… Waarschijnlijk is dit het enige wat je verneemt over het Wereldkampioenschap Voetbal op deze site. We wensen jullie oprecht heel veel plezier bij de wedstrijden, wij verheugen ons op een stille straat

© ellen-paul

*(Dit is een bewerking van een artikel, gepubliceerd tijdens het laatste Europese Kampioenschap Voetbal.)

Please follow and like us:

De lange weg naar Santiago de Compostella, etappe 76…

 

IMG-20140612-WA0001
12-08-2014. De etappe ging van Mansilla de Las Mulas naar León, 20 kilometer.

Loreena McKennitt is een Canadese componiste en zangeres. Ze speelt piano, harp en nog een aantal daaraan verwante instrumenten. Haar Keltische afkomst is haar belangrijkste inspiratiebron, maar verder laat ze zich inspireren door muziek uit talloze culturen. Ze toert met haar begeleidingsgroep voortdurend over de wereld, haar concerten zijn altijd uitverkocht. Vreemd genoeg kwam ik haar werk pas kort geleden voor het eerst tegen en een vragenrondje in de vriendenkring leverde tot mijn verbazing op dat niemand haar bleek te kennen. Enfin, daar gaat verandering in komen.

In 2006 deed McKennitt een aantal concerten in Spanje. De muziek die gebracht werd was er voor een deel speciaal voor geschreven. Een aantal nummers zijn directe verwijzingen naar, afgeleiden van, of dan toch volledig geïnspireerd door de Oude Spaanse muziek, zowel de volkse als hoofse. McKennitt schreef het nummer Santiago met in haar achterhoofd de Codex Calixtinus, maar het is toch op-en-top een lied uit deze moderne tijd geworden. (Nog nooit hoorde ik een draailier zó jazzy swingen…). Het plezier spat van het beeldscherm!

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Jan de muziek niet mooi vindt. Ik ben er in ieder geval zeker van dat Ans zal genieten, ik ken haar smaak…

En jij lezer, doe er ook je voordeel me. Zulke kippenvelmuziek is zeldzaam. Klik hier.Loreena McKennitt

Enfin, over de etappe vertelden de wandelaars niet veel. Redelijk vroeg op, pas laat weg. Oma’s rugzak moest nog versierd worden, kleine Guus vierde die dag zijn eerste jaar. Om 07.30 uur waren de wandelaars en route.

Ans en Jan hadden van diverse kanten vernomen dat de etappe van deze dag een vervelende zou zijn; lange asfaltwegen, saaie rechte banen en het laatste stuk trok door de voorsteden van León. Het viel allemaal nogal mee. Het was deze dag weer erg warm, maar er waren ruim voldoende mogelijkheden om te stoppen, te rusten en te drinken. Aangezien het steeds drukker werd met pelgrims was er een ruime keus aan sociale contacten. Een beetje buurten, een stukje samen oplopen.

Eenmaal in de stad León ontmoetten de reizigers ene Bas uit Helmond. Hij woonde sinds een jaar of drie in de stad en wees hen de weg naar de pelgrimsherberg. De inschrijving daar was snel gedaan en na een verfrissend bad en zónder rugzak waren Ans en Jan klaar om de stad te verkennen.

Allereerst natuurlijk naar de kathedraal. Niet de grootste, maar wel een van de mooiste van Spanje, dus het bezoek was meer dan een verplicht nummer. En de stempel moest er geslagen worden.

En wie stonden er op de stoep van de kerk muziek te maken? Juist, Bas uit Helmond en zijn vriendin. (Je woonde hemelsbreed een paar kilometer uit elkaar en je zou elkaar nooit ontmoeten. En dan wandelde je ‘ns een paar duizend kilometer en je struikelde over elkaar, maar liefst twee maal op één dag.)
sanmiguel

Aangezien Bas en vriendin de stad kenden werden ze aangesteld als onbezoldigd gids. Ze wisten een aantal tips en musts op de dissen, maar hoe je bij de beste tapastenten van de stad kwam was moeilijk uit te leggen. Ze nodigden Ans en Jan dan maar uit om mee te gaan eten in de stad. León is bij uitstek een tapasstad, dus werden het tapas. Cecina is gedroogd rundvlees en Cecina de León is de beste van de wereld. Hij smaakte de reizigers dan ook goddelijk. Er werd wat gedronken, er werd wat gewandeld. Uiteindelijk belandde men in een heel oud Spaans café. Goede wijnen schonken ze er en zoet-zure cider. Het café zou binnenkort sluiten, de eigenaars waren te oud om de drukte nog te bolwerken en er was niemand om het over te nemen. Idee? vraagt Ans, dependance Café Meester Jan in León?

Over die kathedraal, de Santa Maria de Regla de León, valt nog een hele boel te zeggen, maar je zult er zelf over moeten lezen, het ontbeert me aan tijd om erover te schrijven. León is een heel mooie cultuurstad zegt  Ans, een reden om er terug te komen (maar niet te voet…).

Er werd nog een pizza gegeten, er werd geskyped met de jarige Guus. Boodschappen moesten nog ingeslagen voor de volgende dag en  dat was het wel zo’n beetje. Tot een ver eind in de avond zaten Ans en Jan dan vanaf een terras wat loom te kijken naar het flaneren van dat zonnig volkje daar in León

© paul

Klik bij Catagories (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas: klik op de link hieronder.<iframe src=”https://mapsengine.google.com/map/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo” width=”640″ height=”480″></iframe>

 

Please follow and like us:

Venkel op de BBQ…

gegrilde venkel
Het liep tegen de avond toen we neerstreken bij de viskraam van De Beer in Beek en Donk. We namen er ieder twee nieuwe haringen, en daarmee was de honger voor langere tijd gestild. Heerlijke haringen, vet, zacht en zilt-zoet.

Het werd dan ook later op de avond dat Ellen houtskool op de buitengrill stortte. Ze had al dagen van tevoren varkenskarbonades gemarineerd met het paprika-achtige specerijenmengsel. We kochten dat in Luxemburg. Zonder dat mengsel op het vlees is er in dat land geen grillfest compleet.

Er werd een eenvoudige bonensalade gemaakt en er werden venkelknolletjes geroosterd. Meer hoefde het niet te zijn. Nou ja, dat glas gekoelde rosé smaakte er prima bij.

Het roosteren van venkelknollen is heel eenvoudig, er zijn slechts een paar dingen waar je op moet letten: kleine knollen kun je halveren, grote moet je vierendelen. Je kunt de groenten insmeren met een beetje olie, noodzakelijk is dat niet. De parten kunnen zo op het rooster, maar wel iets van het vuur af, aan de zijkant bijvoorbeeld. Je wilt dat de knollen gaar worden, dus ze moeten wel enige tijd roosteren, maar wanneer er teveel directe warmte is verbrand de zaak. Regelmatig omdraaien is een pré. Een exacte tijd geven is niet mogelijk, het hangt af van je vuurtje, van de dikte van de venkelparten en van waar ze liggen op je rooster. Gewoon in de gaten blijven houden.

Die van ons waren na enige tijd nog een tikje knapperig van binnen, wij vonden ze zo precies goed. Een scheutje van de beste olijfolie erover en afmaken met peper en zout. Zo simpel was dat.

© paul

bbq

Please follow and like us:

De lange weg naar Santiago de Compostella, intermezzo: Jandoedel…

musette

En toen was ik eindelijk bij met schrijven. Ik kon gisterenavond met een gerust hart het stuk van dié dag plaatsen, de beschrijving van de tocht van dezelfde dag als die van publicatie. Actueler kon het niet, en de lezer werd op zijn wenken bediend. Ik dacht: dat ga ik volhouden… En toen kwam er dus vandaag niks uit Spanje. En daar zat ik met mijn goede voornemens… Een intermezzo dan maar…

En zo zaten we weer eens in het Café van Meester Jan. Ik ben daar vaak te vinden en ook Pelgrim Jan is er vaste klant. We kregen het weer over de Doedelzak en ik begon te vertellen over de doedelzakmuziek in mijn platenkast. Ik had uiteraard muziek uit Scotland, maar ook muziek van Bretonse origine. Die uit de Pas de Calais zongen erbij en die uit Macedonië deden iets heel droevigs met het instrument. En natuurlijk was muziek uit Ierland, gespeeld op die prachtige Ulian Pipe, een doedelzak die niet wordt aangeblazen, maar zijn lucht krijgt via een blaasbalg, die onder de arm wordt gedragen.

En ik vertelde dat ten tijde van Johann Sebastian Bach, in de Barokke Tijd, die doedelzak een concertinstrument was, Musette noemden de Fransen het, (hun alledaagse naam voor de doedelzak is Cornemuse..). Ook die Musette werd gevoed via een blaasbalg, het was een ingewikkeld instrument met een ingewikkeld mechanisme om in allerhande toonsoorten te kunnen spelen. Er was door vooraanstaande componisten voor het instrument geschreven.

Jan geloofde me niet. (de Jongste Bediende dacht overigens ook dat ik uit mijn nek zit te kletsen…) Ik werd een beetje taai en zei: Ik heb die muziek op plaat, en die plaat staat toch echt in mijn kast… Jan bleef sceptisch: As da zo is dan gohdege um mar haole…

Ja, dat dacht ik niet lezer. Hij daar gezellig limmeneren terwijl ik op de fiets naar huis kon om een plaat te halen, die dan niet eens kon worden afgespeeld want Vriend Jans draaitafel vertoonde nukken. (En de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik van nature ook wel een beetje lui ben..)

‘s Weeks daarop zagen we elkaar weer aan de borreltafel. Ik was de plaat vergeten mee te nemen en Jan geloofde mijn verhaal nog steeds niet. Ook daarna kwam het gedoe nog enkele malen ter sprake, maar zoals dat gaat met die dingen, het meningsverschil verdween naar de achtergrond en uiteindelijk werd het bijgezet in de vuilnisbak van Vadertje Tijd.
muzette

Maar vandeweek moest ik er weer aan denken, zomaar uit het niets. Dus vroeg ik Ellen om een foto te maken van de Elpee. De wat grove handen die je erbij ziet zijn écht van mij! Ik kan de plaat niet laten horen, maar ik heb een sprekend alternatief gevonden op YouTube. Jean-Pierre Van Hees bespeelt de Musette Barocca.

En vind je het leuk dan laat ik je, als toegift, nog een stukje horen uit een concertje van Corette: Klik hier… Enfin Jan, wanneer je weer thuis bent kom ik je de kop gek draaien met al die juweeltjes uit mijn kast. Ik ga ervan uit dat je die vreedzame muziek ook mooi vindt, al bespeel je zelf An Instrument of War…

© paul

Klik bij Catagories (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas: klik op de link hieronder.<iframe src=”https://mapsengine.google.com/map/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo” width=”640″ height=”480″></iframe>

 

Please follow and like us:

Nieuwe haring…

nieuwe haring 001

Je kunt ons vertellen wat je maar wilt, wij houden het bij de haringen van de Beer. En elke échte liefhebber in ons deel van Zuid-Oost Brabant zal het daar roerend mee eens zijn.

Sinds vandaag staat de kraam weer aan de Beekse Brug in Beek en Donk, en elke avond zijn ze daar voorlopig, zo vanaf een uur of vijf. Wij waren er vandaag ook. We kochten vier haringen, Ellen zonder, ik met uitjes. Moddervet waren ze, zacht en bijna zoet. (De liefhebbers van harde haring zullen hun bekomst ergens anders moeten zoeken.)

Pa de Beer koopt de haringen nog altijd zelf in. Dat hij al jaren gepensioneerd is doet daar niks aan af. Hij heeft een speciaal “adresje”, visserlui waarmee hij al van ouds zaken doet. Zo althans was het tot vorig jaar, en ik heb geen reden aan te nemen dat het dit jaar anders is, ik heb het hem nog niet gevraagd.

Over enkele weken is de haring op z’n vetst. Speciaal geselecteerde exemplaren worden dan aangeboden als Koninginneharing. Daarvan weet Pa de Beer elk jaar weer een paar vaatjes te bemachtigen. Gezien de kwaliteit van de eerste Nieuwe moet die Koninginneharing wel helemaal super zijn. We houden je op de hoogte, want we zullen de komende weken nog vaak aan de kraam te vinden zijn.

Vandaag kregen we onze vissen gepresenteerd in een oranje W.K. bakje. Da’s logies zul je denken… Nou, wij vonden het ronduit smerig. Haring dient te komen in een kartonnetje. En als het dan toch plastic moet zijn, in een koele kleur. Zo zit dat!

© paul

Please follow and like us:

De lange weg naar Santiago de Compostella, etappe 75…

sint jacobs asbak 2

11-06-2014. DE etappe ging van El Burgo Ranero naar Mansilla de las Mulas, 19 kilometer.

Als ik maar enigszins verlegen zit om een plaatje bij deze stukjes zal ik teruggrijpen naar een afbeelding van een Jacobsschelp. Ik vind het mooi als symbool en in veel gevallen zijn die schelpen grafisch aantrekkelijk uitgevoerd. Ik krijg een keur aan afbeeldingen van schelpen aangeleverd vanuit Spanje, de wandelaars hebben een goed oog voor markante exemplaren. Zelf ben ik ook voortdurend op zoek.

Die Jacobsschelpen, wanneer je erop let kom je ze overal tegen, ik schreef het al eens eerder. Zo vonden wij een prachtexemplaar, gesneden uit een plaatje aluminiumfolie. Het lag uitnodigend op het rokersterras van een restaurant in de Gaume. We konden het niet laten en pikten het kleinood mee. Het was een kwetsbaar ding en het moest dan ook zorgvuldig worden verpakt tussen de diverse reisbenodigdheden, wilden we het artefact in z’n geheel en zonder blutsen thuisbrengen.

De schelp lag dus alweer enige tijd in huis en Ellen had er al eens wat foto’s van geschoten, ze was er niet tevreden over. En al die tijd koesterden we het ding met grote zorgvuldigheid. Tot op die zaterdagavond…

We hadden gasten uitgenodigd en een maaltijd bereid, een prachtige gebraden lamsbout vormde de hoofdmoot. Erbij salades van gekookte en rauwe groenten en een aardappelpuree, op smaak gebracht met getruffeerde boter. Nagerechten, zowel zoet als hartig. Goede bieren, prima wijnen en een excellente armagnac om een en ander te begeleiden. We aten buiten in de tuin, het was een zwoele avond.

Het duurde enige tijd voordat het tot me doordrong, het zal de loomheid van de avond zijn gewest. Maar op enig moment werd mijn troebel brein zich bewust van het beeld dat al een tijdje voor mijn ogen danste. De onverlaten hadden mijn Jacobsschelp gevonden en ze gebruikten hem voor het doel waartoe hij oorspronkelijk ontworpen  was.  Nou ja zeg, was ik daarvoor al die tijd zo zuinig met het ding omgegaan?

Ik inspecteerde de schelp zorgvuldig, maar het was definitief te laat. Dit was niet meer schoon te poetsen, en niet meer uit te deuken ook. Dit werd vuilnisbakkenwerk. Ik vroeg dan Marleen om er nog snel een foto van te maken, had ik in ieder geval iets…

Waar je ook mee uit moest kijken waren die Spaanse huisjes, opgetrokken uit leem, Ans schrijft erover (Dit is een bruggetje van niks, maar meer zit er even niet in..)
IMG-20140611-WA0003Leem was er genoeg, maar brandstof om er stenen van te bakken ontbrak in hele delen van Spanje, té weinig bomen, té weinig hout… Dus mengde men van oudsher stro door die leem en liet dat in de blakende zon drogen. De zo verkregen brokken werden dan geplaats tussen een staketsel van populierenstammen en de buitenkant werd dan ook weer besmeerd met leem. Elk jaar moet de buitenkant opnieuw afgesmeerd worden met leem, schrijft Ans, anders blijft er al snel niks over…

Rode leem, zegt ze verder, waar we ook kijken; op de uitgestrekte akkervelden, op wegen en paden, op de huizen. Het landschap was er eentonig maar de beekdalen vormden daar een uitzondering op. Die natte slenken voorzagen de platanen en populieren van voldoende vocht om niet te creperen. En die populieren, op hun beurt, werden dan weer gebruikt bij de bouw van die eenvoudige lemen huisjes.

Om 07.15 waren Ans en Jan vertrokken vanuit El Burgo Ranero. De etappe voerde grotendeels over nieuwe voetpaden, soms over onverharde weggetjes en af en toe over asfalt.
IMG-20140611-WA0002
In Reliegos stond dat opmerkelijke etablissement, het droeg de naam van belegen glorie, Elvis noemde men het café. Maar ze waren er vriendelijk, het zag er vrolijk uit en de koffie was heet en zwart. Het dorpje bood verder een stel huisjes, half in of onder de grond gebouwd, donker maar koel.

Al om 11.30 uur trokken Ans en Jan Mansilla de las Mulas binnen. Er werd overwogen om door te sjokken, maar uiteindelijk was het welletjes. Al om een uur of negen veranderde de zon de omgeving in een bakoven, en dat zou zo blijven. Dus werd de pelgrimsherberg opgezocht, men nam een douche en deed een wasje. Daarna genoten de wandelaars een late lunch op de beschaduwde binnenplaats van de herberg. Bij aankomst aan de herberg waren er slechts twee bezoekers voor hen, de rest van de middag bekeken Ans en Jan wat loom het binnendruppelen van al dat ander volk. Het is een mooie bedrijvigheid om te zien, schrijft Ans, iedereen is bezig met van alles en nog wat.

Misschien, vonden de wandelaars, moesten ze morgen om 06.00 uur vertrekken, er was voor de komende dagen nog warmer weer voorspeld.

© paul

Klik bij Catagories (in de rechter kolom), of onder dit artikel op reis naar Santiago voor alle artikelen. En voor het overzichtskaartje van Sas: klik op de link hieronder.<iframe src=”https://mapsengine.google.com/map/embed?mid=zdjs6EO5tq8A.klZPafK3sUQo” width=”640″ height=”480″></iframe>

 

Please follow and like us: