Burgundy, de Nieuwe Wereld en de Jongste Bediende…

 

canada 002

De Jongste Bediende is terug. Vanochtend werd hij door de KLM, samen zijn broertjes, ingevlogen op Schiphol.
Hij is nu even naar bed, kwestie van jet-lag (en hij is ten slotte ook de jongste niet meer…).
Straks, aan de borreltafel bij vriend Jan, zal hij uitvoerig verslag doen van zijn wederwaardigheden in de Nieuwe Wereld.

Voor het Ministerie “smokkelde” hij een fles wijn. Échte Canadese wijn.
Gemaakt van de Pinot noir druif en vernoemd naar die streek in Frankrijk waar met zulke druiven vloeibaar goed wordt gemaakt.
De Pinot-druif schijnt op diverse plaatsen in Canada te groeien (o.a. in Niagara, Okanagan en Vancouver).
De wijn is gebotteld in maart van dit jaar en dient dus nog enige tijd te rusten in ons keldertje.
De wijnboer heet Meneer Pfisterer.

Wijn uit Canada, ooit van gehoord?

© paul

Asperges voor Marleen…

asperges 019

De Jongste Bediende schreef eergisteren:

Geacht ministerie,

Hier vanuit Canada wil ik jullie groeten. Het is een fantastisch weerzien van familie, het eten stelt zoals altijd weinig voor, het drinken daar in tegen is wederom geweldig. Bij mijn terugkeer zal ik het e.e.a. toelichten!

Het moge duidelijk zijn, de Jongste Bediende verblijft nog in den vreemde!
Voor ons was dit een goede gelegenheid Marleen te eten te vragen, ze zat anders toch maar alleen thuis.
En buiten dat had ze nog een etentje tegoed wegens bewezen diensten…

Ik maakte gegratineerde asperges klaar. Ik reken doorgaans op een pond per persoon bij ongeschild gewicht. Dat schillen doe ik nagenoeg altijd zelf. Ik vind het een aardig meditatief werkje.
Voor het gratineren gebruikte ik het recept van 27 maart 2008. Behalve dan dat we de ham er apart bij aten.
Gebakken aardappeltjes erbij en een mooi glas Spaanse landwijn.

We waren nog bezig met de maaltijd toen de eerste bezoekers langs kwamen. En al snel volgde de rest: Hendrikje, Jan, Ans,  Julia, Neel, Andy. Met ons drieën erbij was de keukentafel  meer dan vol.
We dronken bier uit Limburg en bier uit Brabant, wijn uit Spanje en ook uit Luxemburg, Port uit Portugal, borrels uit Schiedam en water uit de kraan. We verbeterden de wereld en we verbeterden de mensheid en we dachten allemaal dat het vacantie was.
En zo werd het dus uiteindelijk veel te laat. Het was nog geen vacantie…

© paul

Bloggen over je moeder!!!

 


Marina heeft op haar weblog een geweldig mooi idee gelanceerd: met moederdag bloggen over je moeder,en met vaderdag natuurlijk over je vader!

Zij schrijft: Zou het niet prachtig zijn als we met zijn allen op dezelfde dag verslag zouden doen van een herinnering van diegenen die ons voorgingen op het levenspad? Als we massaal een foto op zouden rakelen uit de oude doos en die stuk voor stuk op Flickr zouden zetten met een toepasselijke tag? (blogoverjemoederdag2008?)

Moederdag, vaderdag, wij van het Ministerie hebben er helemaal niks mee. Deze door de commercie opgeklopte, sentimenten trekkende, maar vooral winstgevende bedoening voor de grootwinkelbedrijven hoeft voor ons helemaal niet! De tijd van de zelfgekleide asbakken en gefiguurzaagde wijnglazen waar onze dochter ons mee verraste ligt ver achter ons.

Maar het plan om met ons allen te gaan bloggen over onze moeders en vaders spreekt ons aan. Een soort postuum eerbetoon aan onze ouders, mooier dan alle  cadeaus uit de winkel toch?
Wij vinden het een prachtig idee om de lievelingsgerechten van onze moeders, helaas beiden overleden, weer eens klaar te maken en erover te schrijven. Nu nog eens goed nadenken wat het meest typische gerecht van onze moeders was. Keus te over wat mijn moeder betreft, maar dat maakt het des te moeilijker om te kiezen. En ook op vaderdag zal er wel iets toepasselijks te schrijven zijn. Al was het in de tijd van onze vaders niet zo gebruikelijk dat mannen ook maar iets in de keuken deden, onze vaders hadden allebei zo hun eigen specialiteiten wat eten betreft.

Laten we dan ook massaal, vanavond al in de oude fotodoos duiken en er een mooie nostalgische avond aan beleven.
Marina heeft ook een soort vignet bedacht, vrij te gebruiken.

Aanstaande zondag zal dus in ieder geval op het Ministerie te lezen zijn wat onze moeders zoal op tafel toverden.

© ellen.

Leberknödelsuppe…

leberknoedel 002

(Het groen op de foto is van mezelf.)

De Cactus-supermarktketen is wat ons betreft verreweg de beste van Luxemburg. Een groot aanbod van verse groenten, uitstekende broden uit eigen bakkerij en altijd een ruime keus aan bio-vlees en Label Rouge spullen.
En ook het “gewone” vlees is van een prima kwaliteit. De herkomst is altijd te traceren, het is doorgaans Luxemburgs en het adres van de producerende boer wordt op het etiket vermeld. De diversiteit aan kazen overstijgt die van de meeste vergelijkbare Franse verkooppunten, zowel in kwaliteit als in kwantiteit (want internationaler!).
Wijnen vind je er in overvloed. Van de Portugese landwijn van € 1,50 tot een Chateau d’Yquem van € 235,- . En alles daar tussenin…

De Cactus-vestiging die wij bezoeken is onderdeel van een groot winkelcentrum. Het ligt iets ten noorden van Stad Luxemburg aan de oude weg van Lux naar Arlon. Het centrum heet Belle Etoille.
Iedere maand van het jaar heeft er een eigen thema en een groot deel van de openbare ruimte van het centrum wordt dan tentoonstellingsgewijs ingericht. Het kan gaan over natuur, milieu of cultuur. Meestal echter gaat het over landen en hun eet- en drinkbare specialiteiten. Die producten worden dan volop te koop aangeboden, ook in de supermarkt. En verder kun je er altijd eten en drinken naar hartenlust. Alles vers klaar gemaakt.
Deze maand was Oostenrijk aan de beurt.

Geheel tegen de gewoonte stelde de uitstalling weinig voor.
Er stond wat Grüner Veltliner en een onbestemde rode wijn. Terwijl ik toch onlangs bij De Wijnerij en De Wijnkronieken geleerd had dat juist Oostenrijk zoveel ongekend moois op dat vlak te bieden heeft.
Verder werden er flensjes en wafels gebakken, maar dat deed me eerder aan de Brusselse traditie denken.
De kazen kwamen allemaal uit een grote fabriek en de Sachertorte was ook niet echt.

Ik heb me dan maar beperkt tot een blik Leberknödelsuppe. Het stond wat eenzaam in een kraampje met nog wat blikgoed. De verkoopster had pas in tweede instantie tijd voor me, ze had het te druk met flirten met de verkoper van de Riedelglazen. Enfin…, vandaag at ik de soep als lunch.

Ach, al met al smaakte het niet beroerd. De Leberknödel (ballen op basis van lever, brood en spek) deden zelfs in de verte denken aan de huisgemaakte ballen die ik ooit in Wenen at.
Wel schrik ik iedere keer wanneer ik terug lees op het etiket wat er allemaal in prefabsoep gaat: plantenvet, gistextrakt, saccharose, lactose, fructose, aroma(?), kruidenextrakt, specerijenextrakt(?). Om van de prefab-Leberknödel maar niet te spreken.

(Zal ik het eerlijk zeggen? Eigenlijk was het me vooral om het blikje te doen. Het deed me denken aan Andy Warhal’s Campbell…)

luxemburg mei 2008 200

© paul

Weekje Luxemburg…

 

luxemburg mei 2008 205

Traditiegetrouw brachten we de week van Hemelvaart met vrienden en vriendinnen door in Luxemburg. 
We verzamelden weer de nodige stof tot schrijven, want eten en drinken was er in overvloed. De lezer zal het de komende dagen allemaal op z’n bordje krijgen, in verhaaltrant smakelijk gearrangeerd, en gelardeerd met prachtplaten.

Op de eerste dag dat het gezelschap kompleet was (negen volwassenen en vier kids), kookte Ellen een ketel soep. Goed vlees, veel bonen en een hoop verse groenten. Daarbij voortreffelijk boerenbrood en een rijke kaasplank. Twee geitenkaasjes, Brie de Meaux, een blok Gruyère en een “broodje” Pont L’Évêque. Ik kom erop terug lezer, ik kom erop terug…

In de tussentijd is de Jongste Bediende afgereisd naar een geheel ander werelddeel dan het onze en blijkt Het Kind (die niet mee was) veel meer vrienden te hebben dan ze dacht.
Ellen zwoegt intussen alweer voor haar baas en ik zet me nu, ondanks het prachtige weer en de verlokkingen van een boek en een luie stoel in de achtertuin, aan het verwerken van de rommel. Er moet geruimd, gepoetst en gewassen. De Luxemburgse löss zit tot in verste naad van kleding en beddengoed.

© paul

Feestje…

etentje 006

Broeder Bo renoveerde onze muziekinstallatie en broeder Cees leverde daartoe de nodige apparaten. Alle reden om die twee mét hun respectievelijke ega’s uit te nodigen op het Ministerie. Een mooie maaltijd in het verschiet!

En een mooie maaltijd werd het. We aten verse asperges met een zalvige zalmmousse. Daarna kalfsbouillon met kervel, en als hoofdmoot de bil van een Hollands lammetje. (Alweer lamsbout? Ja hoor. Wij krijgen er géén genoeg van en onze gasten ook niet.) De kaas was een Tome de Savoye.
Verse aardbeien toe met een bolletje ijs en een druppel balsamicoazijn.

Een machtige sloot werd er gedronken, rood, wit en borreltjes. (De kapitale fles Sauternes was bedorven!)

Een kort en simpel stukje lezer, maar het ontbreekt even aan tijd. Tot binnenkort…

© paul

Gestoofde prei met sinaasappel…

prei en schouderkabonaden 003

Paul schreef vannacht al over de eieren en prei van Boer Skukhorzels. De eieren dat wisten we al, topkwaliteit, supervers enzovoorts. De preitjes aten we ook al eerder maar het was toch een verrassing; deze mooie dunne, malse preitjes aan het eind van de winter. Er is nog geen zomerprei en die dikke knoestige  winterprei is nu alleen nog geschikt voor de soep of heel lang stoven.
De preitjes van Skukhorzel hadden mooie dunne stengels, met frisse lenteachtig groene uiteinden. Zonde om zomaar in de soep te doen. Ik stoofde ze heel zachtjes en het resultaat was verbluffend lekker.

Voor twee personen;
4 á 5 dunne stengels mooie prei, met fris groene uiteinden
1 1/2 eetlepel boter, ik gebruikte vandaag de beroemde Franse Beurre d’Isigny (gezouten met grof zeezout, ik voegde dus geen zout meer toe)
wat versgemalen zwarte peper, eventueel wat zout
sap van een halve sinaasappel

Smelt de boter en leg daarop de stukjes prei. Roer voorzichtig tot er een filmpje boter over alle preideeltjes ligt.
Doe de deksel op de pan en laat de prei zo 10 minuten stoven. Voeg dan de peper toe en het sinaasappelsap. Roer nog eens voorzichtig om en laat nog 5 minuutjes stoven.
Dien op met een schijfje sinaasappel.

Wij aten er een schouderkarbonade bij, van de Sumiranvarkens, in mosterdsaus gestoofd. Een prima combinatie. En een paar aardappeltjes (over van gisteren) even bruin gebakken in de olie.

Stukkje kaas toe.
En espresso!
© ellen.

Boerenrisotto…

 

risotto 001

Risotto maken, het kost wat tijd.Dat lees je in elk kookboek.
En het is ook zo dat wanneer je in een paar minuten je maaltijd op tafel wilt hebben, je beter voor iets anders kunt kiezen. Toch valt het allemaal wel mee met die lange bereidingstijden. Voorwaarde is dan wel dat je de voor dit gerecht onontbeerlijke soep of bouillon al klaar hebt. Maar dan is het eigenlijk alleen nog een kwestie van rustig je rijst laten garen. Je moet er wél bij blijven, want je dient voortdurend vocht bij te voegen en de rijst om te roeren.

Ellen maakte gisteren een eenvoudige variant van deze rijstschotel. Ze gebruikte gerookt spek, gerookte knoflook, een uitje en wat gedroogde paddenstoelen. En natuurlijk een voortreffelijke bouillon. Die bouillon hadden we nog, dus was het een kwestie van de ingrediènten aanfruiten in een pan met een dikke bodem. Daar de rijst bij en dan scheut voor scheut de bouillon erbij. Iedere keer wachten totdat de rijst de bouillon heeft opgeslorpt en dan weer een scheut erbij. Zoals gezegd, je moet er even bij blijven. Maar dan tover je ook in een goed half uur een fantastische maaltijd op tafel…

Je kunt eindeloos varieren met toegevoegde smaken. Wij maakten risotto met vers eekhoorntjesbrood, met spinazie, met stukjes kip, met ruccula, enfin…, bedenk het maar. In Piemonte aten we risotto met truffel en risotto met barolowijn. Je kunt het zo duur en verfijnd maken als je wilt. De wat lompere boerenrisotto van gisterenavond  kon echter de concurentie best aan met al dat andere lekkers.

Eén nadeel is en blijft onlosmakelijk verbonden met risotto. Ik eet er altijd teveel van…
Nauwelijks nog plaats voor een beetje sla, niks kaasje toe. Maar lekker…
We dronken eenvoudige rode Spaanse landwijn, wit had ook prima gepast.

Recepten voor risotto vind je door aan de rechterkant van het weblog bij de categorieen het kopje Rijst en Pasta aan te klikken.

¢ paul

Poussins, gevuld met gehakt en verse tuinkruiden…

poussins 004

Wij hebben vakantie! Een weekje luieren, lezen, wat wandelen, lekker eten, een mooi glas wijn drinken, en verder zien we wel.
Vandaag hebben we de hele dag bijna niets gedaan, een paar boodschapjes, een rondje met hond Max, een beetje knoeien met de nieuwe/oude telefoon, en Paul speelde, samen met de Jongste Bediende gezellig aan de keukentafel met zijn nieuwste aanwinst:een mobiele dvd-speler. Dat belooft wat! Met dat ding kunnen we nu overal eindeloos film kijken. Het nieuwe apparaat werd ingewijd met een film van Jacques Tati: “Jour de Fête”. Intussen probeerde Ons Kind mijn favoriete ringtoon op de nieuwe telefoon over te zetten, helaas, niet gelukt.  Misschien kan Evert mij helpen?
Je snapt wel lezer voor een serieuze maaltijd werd het wel erg laat, maar toch. Ik had een tijdje geleden twee mooie poussins gekocht en in de diepvries bewaard. Vanmorgen heb ik ze ontdooit dus moest er toch echt gekookt worden. Ik maakte ze heel klassiek klaar; gevuld met biologisch gehakt en veel verse tuinkruiden, zoals de moeder van Paul ze elk jaar maakte met Kerstmis. 

Neem per persoon één kippetje
50 gram biologisch gehakt, gekruid met peper, zout, peterselie, wat nootmuskaat en een teentje geplette, fijngehakte knoflook
Verwarm de oven voor op 200 graden

Meng de kruiden en de knoflook door het gehakt. Vul de kippetjes hiermee en maak de opening dicht met een prikkertje of bind een touwtje rondom de kippetjes.
Smeer de poussins rondom in met olijfolie en leg in een schaal. Zet de schaal in de voorverwarmde oven en
Laat de kippetjes in ongeveer 45 minuten bruin en gaar worden.

Wij aten er spinazie bij en krielaardappeltjes.
Espresso toe.

© ellen.

Marans…

skukhorzel's ei en prei, lente 004

Het is een mooi plaatje, dus moet het gebruikt worden. Dat is zo ongeveer mijn credo wanneer ik de foto zie die Ellen heeft opgeladen. Een raar perspektief vertoont de foto, en een nog vreemdere compositie. Toch lijkt het geheel aardig in evenwicht. Enfin…

Iets over de voorstelling dan maar. Eitjes en verse groenten van boer Skukhorzel. Hoe dat ook alweer allemaal zat met die Biologische Boer, beschermer van de Hobbykip, teler van fraaie groenten en verzorger van enkele trotse bijenvolkeren, je leest het maar na via diverse links.

Ik moet het even hebben over die chocoladebruine eitjes. Ze zijn afkomstig van een kippenras dat luistert naar exotische namen als Tarwe Maranshen, Zwarte Maranshen, Goud Patrijs Maranshen, of op z’n Frans: Poule de Bleu-Cuivré en Poule de Noir-Cuivré. Dat alles naar gelang de kleur en het voorkomen van de kippen.

Die chocoladebruine eitjes bezitten bijzondere eigenschappen. Ze hebben een dikke schaal en dikke vliezen. Consequentie daarvan is dat de kuikens het vaak moeilijk hebben om geboren te worden. Aan de andere kant is het gevolg van die dikke beschemlagen dat de eieren hun smaak langer bewaren en dat er geen ziektekiemen binnen kunnen dringen. Maranseieren zijn Samonellavrij.

Het schijnt ook een uitstekend vleesras te zijn, die Marans. Maar dat weet ik dan weer niet uit eigen      ervaring, de kippen van Skukhorzel worden niet gegeten. (Iedereen heeft zo het recht op z’n eigenaardigheden…).

En dan is er ook nog iets met die twee pracht-blauwe eitjes. Ik weet alleen niet meer wat…

© paul