Kipkroketjes zoals mijn moeder ze maakte…

 

kipkroketjes 002

Ik beloofde het gisteren; kipkroketjes zoals mijn moeder ze maakte! Nu is dat niet zo eenvoudig op te schrijven. Haar recept veranderde namelijk elke keer een beetje. Afhankelijk van het soort kip, het aantal eventuele gasten, hoeveel vlees ze al in de kippensoep gebruikt had. Maar ze waren altijd overheerlijk!

Ik maakte gisteren al een flinke pan kippensoep. Gewoon van een echte, onbesproken soepkip. Lekker lang laten trekken, het vlees van de botjes halen, de velletjes en de drelletjes zijn voor hond Max. Van het vlees gebruikte ik een gedeelte om de kippensoep te vullen, de rest voor de kroketjes.

Ik gebruikte ongeveer 500 kippenvlees, fijngesneden
60 gram boter
60 gram bloem
wat versgehakte peterselie en flink wat peper
400 ml kippenbouillon.

De boter smelten en dan in één keer de bloem erbij doen, goed roeren en drie minuten laten garen.
Dan de bouillon erbij doen en roeren tot je een mooie massa hebt, nog even laten pruttelen.
Voeg dan het kippenvlees toe, de peper en de peterselie en roer tot alles mooi verdeeld is en strijk de salpicon, zoals de massa nu heet, op een plat bakblik. Zet de afgekoelde sapicon minstens een paar uur in de koelkast, beter nog een hele nacht. Ik maakte de salpicon gisteren. Vandaag de kroketten. De massa is in de koelkast mooi opgestijfd.

Zet een diep bord klaar met bloem, een diep bord met losgeklopt eiwit en een diep bord met paneermeel.
Rol de kroketten op een stuk bakpapier!
Vorm met een lepel gelijk porties van de salpicon, rol ze in model en dan door de bloem, het eiwit en vervolgens door het paneermeel.

21 januari 2007 005

Leg de kroketten voorzichtig op bakpapier tot je ze gaat bakken.
Bak de kroketten 3 minuten in olie of frituurvet op 180 graden!

Of dit helemaal het recept van mijn moeder was weet ik niet, maar ze waren overheerlijk!

Blog over je Moederdag…

 

Ik schreef deze week over het initiatief van Marina om op moederdag te schrijven over onze moeders. Ik heb vanmorgen gezocht in de oude dozen naar mooie oude foto’s, maar helaas staat natuurlijk net die ene doos even helemaal achter op de zolder…

moederdag

En natuurlijk is ook uitgerekend vandaag de scanner kapot. Ik heb dus maar een foto gemaakt van de foto. Het plaatje is gemaakt op de 40-jarige bruiloft van mijn vader en moeder, 9 januari 1969. Op de foto mijn moeder met twee van haar zussen. Van links naar rechts; Tante Bets, mijn moeder Nellie en Tante Marie. Ze drinken een of ander likeurtje en roken daarbij, heel stoer, een sigaret. Roken deden ze eigenlijk alleen bij feestelijke gelegenheden.

Mijn moeder is geboren en getogen in Hillegom. Zij was het laatste kind van de 21 kinderen die mijn opa en oma samen kregen. De drie zussen waren nakomertjes, ze werden een aantal jaren ná de rest geboren en hadden een zeer hechte band met elkaar.

Alle broers en zussen van mijn moeder kregen zelf een groot aantal kinderen mijn moeder ‘maar drie’. Mijn zus werd geboren in 1932, mijn broer in 1934 en daarna duurde het 20 jaar voordat ik geboren werd! Intussen had mijn moeder energie voor wel 20 kinderen. Ze had graag een groot gezin willen hebben, maar helaas…Die leemte vulde ze op door overal te gaan helpen als er weer eens een neefje of nichtje geboren werd. In de oorlog ving ze familieleden op uit den Haag en Amsterdam (bij ons was nog wel iets te eten en van een klein beetje werden maaltijden voor de hele familie getoverd.)

Mijn belangstelling voor koken en eten heb ik niet van een vreemde, mijn moeder kookte graag en goed, enorme hoeveelheden vaak. Als er in de familie een feestje was maakte mijn moeder de maaltijden en de hapjes klaar. In de vakanties ging ze samen met haar zus Marie koken op een kamp voor… kinderen.

Op mooie zomerse dagen gingen we met de buren, vriendjes en vriendinnetjes op de fiets naar zee. Enorme tassen met broodjes en drinken werden thuis al klaargemaakt. Het strand waar wij naar toe gingen werd in die tijd het ‘Stille Strand’ genoemd. Er was toen nog geen horeca waar je iets te eten of te drinken  kon kopen, dus namen we zelf alles mee. Tussen de middag kwam mijn vader op de fiets naar het strand met een pan vol pannenkoekenbeslag en mijn moeder bakte dan op een kampeerbranderje pannenkoeken voor het hele gezelschap. Later in de zomer gingen we de duinen in om bramen te plukken. De kinderen met een beschuitbus en de groten met een emmertje. Na een lange warme dag had mijn moeder dan nog genoeg energie over om er thuis liters bramensap en potten vol jam van te maken, genoeg voor een lange winter. Het sap werd bewaard in schone melkflessen en afgesloten met een laagje paraffine. De hele winter aten we op zondag griesmeel- of vanillepudding met bramensap. Ik was in die tijd geen grote eter en vaak had ik geen zin in de griesmeelpudding. Ik roerde dan het sap door de pudding tot er een onduidelijke en onsmakelijke brei op mijn bord lag. Dan werd ze boos, knoeien met eten was bij ons thuis zo ongeveer het ergste wat je kon doen; eten mocht nooit verspild worden en eten moest met respect behandeld worden. Ik ben heel blij dat ik deze stelregel van haar meegekregen heb.

koninginnedag

Deze foto is gemaakt op koninginnedag, ik denk 1958. Mijn vader en moeder en ik, op weg naar de grote- versierde-fietsenoptocht.

Vóór ik dit stukje ging schrijven heb ik lang nagedacht wat nu hét superrecept was van mijn moeder. Moeilijk, ze schreef bijna nooit iets op en ze hield zich ook nooit strak aan één recept, bovendien wisselen de gerechten met de seizoenen. Eén ding bleef altijd; kippensoep. Zomer en winter kun je kippensoep eten. Elke zaterdag werd er bij ons een grote pan kippensoep gemaakt. Met het vlees maakte mijn moeder dan ragout, en als er weinig bezoek was geweest op zaterdag en er dus nog genoeg ragout over was, maakte ze op zondag kipkroketjes. Ik maakte gisteren een grote pan kippensoep en wilde er ragout van maken voor kroketjes maar wij kregen zoveel bezoek dat er geen tijd over was om de ragout te maken. Dat ga ik vandaag doen. Morgen maak ik dan kipkroketjes naar mijn moeders recept.

Vandaag een ander recept van mijn moeder; krentenbollen.

moederdag 001

Voor ongeveer 10 krentenbollen; 500 gram bloem, 1 zakje gist, een beetje zout, 2 1/2 dl melk, 1 ei, 50 gram boter, 50 gram krenten, 50 gram rozijnen, een paar stukjes sucade, wat geraspte schil van een citroen.

Maak een zetsel van bloem, gist, het zout en een deel van de melk.  Smelt de boter en doe daar de rest van de melk bij.  Voeg dit lauwwarm toe aan het zetsel. Doe het ei erbij en kneed alles goed om. Doe er dan de gewelde krenten en rozijnen, de sucade en de citroenschil bij en meng goed. Laat het deeg op een warme plek, afgedekt met een doek, ongeveer 1 1/2 uur rijzen. Vorm er bolletje van en leg die op de bakplaat. Laat de krentenbollen nog een half uurtje rijzen en bak ze dan in een voorverwarmde oven op 200 graden 15 minuten. Bestrijk na 15 minuten de krentenbollen met een losgeklopt ei en bak ze nog ongeveer 5 minuten.

Ik liet de krentenbollen afkoelen op het taartenrekje van mijn moeder en daarna aten we ze, dikbesmeerd met boter. Een mooi moederdagontbijt!

© ellen.

Kartoffelsalat…

donderdag 030

Ik heb al eerder en ode aan de Kartoffelsalat geschreven. Ook het “eenvoudige” recept is daar terug te vinden.

Ik nam het me al dagen geleden voor. Een zomerse maaltijd van lauwe Kartoffelsalat, een frisse groene salade en een biefstukje.
En gisterenavond aten we dat.
Ik had biologische aardappeltjes gekocht, vastkokers. Thuis zag ik dat ze uit Marokko kwamen. En dat was dan weer niet de bedoeling. Het blijft opletten met de inkoop.
Stukje geitenkaas en een doorgerijpte perzik uit Spanje toe, en natuurlijk een kop espresso.

We dronken er de rode wijn bij die Marleen woensdag bracht. Een Bordeaux uit Pian-sur-Garonne, jaartal 2003. Een rijpe wijn, geurend naar zwart fruit en eikenhout. Vol, maar niet te zwaar en met zachte tanines…
Heel prettig bij de aardappelen, maar perfect bij het vlees. We hebben nog een fles…

© paul

Burgundy, de Nieuwe Wereld en de Jongste Bediende…

 

canada 002

De Jongste Bediende is terug. Vanochtend werd hij door de KLM, samen zijn broertjes, ingevlogen op Schiphol.
Hij is nu even naar bed, kwestie van jet-lag (en hij is ten slotte ook de jongste niet meer…).
Straks, aan de borreltafel bij vriend Jan, zal hij uitvoerig verslag doen van zijn wederwaardigheden in de Nieuwe Wereld.

Voor het Ministerie “smokkelde” hij een fles wijn. Échte Canadese wijn.
Gemaakt van de Pinot noir druif en vernoemd naar die streek in Frankrijk waar met zulke druiven vloeibaar goed wordt gemaakt.
De Pinot-druif schijnt op diverse plaatsen in Canada te groeien (o.a. in Niagara, Okanagan en Vancouver).
De wijn is gebotteld in maart van dit jaar en dient dus nog enige tijd te rusten in ons keldertje.
De wijnboer heet Meneer Pfisterer.

Wijn uit Canada, ooit van gehoord?

© paul

Asperges voor Marleen…

asperges 019

De Jongste Bediende schreef eergisteren:

Geacht ministerie,

Hier vanuit Canada wil ik jullie groeten. Het is een fantastisch weerzien van familie, het eten stelt zoals altijd weinig voor, het drinken daar in tegen is wederom geweldig. Bij mijn terugkeer zal ik het e.e.a. toelichten!

Het moge duidelijk zijn, de Jongste Bediende verblijft nog in den vreemde!
Voor ons was dit een goede gelegenheid Marleen te eten te vragen, ze zat anders toch maar alleen thuis.
En buiten dat had ze nog een etentje tegoed wegens bewezen diensten…

Ik maakte gegratineerde asperges klaar. Ik reken doorgaans op een pond per persoon bij ongeschild gewicht. Dat schillen doe ik nagenoeg altijd zelf. Ik vind het een aardig meditatief werkje.
Voor het gratineren gebruikte ik het recept van 27 maart 2008. Behalve dan dat we de ham er apart bij aten.
Gebakken aardappeltjes erbij en een mooi glas Spaanse landwijn.

We waren nog bezig met de maaltijd toen de eerste bezoekers langs kwamen. En al snel volgde de rest: Hendrikje, Jan, Ans,  Julia, Neel, Andy. Met ons drieën erbij was de keukentafel  meer dan vol.
We dronken bier uit Limburg en bier uit Brabant, wijn uit Spanje en ook uit Luxemburg, Port uit Portugal, borrels uit Schiedam en water uit de kraan. We verbeterden de wereld en we verbeterden de mensheid en we dachten allemaal dat het vacantie was.
En zo werd het dus uiteindelijk veel te laat. Het was nog geen vacantie…

© paul

Bloggen over je moeder!!!

 


Marina heeft op haar weblog een geweldig mooi idee gelanceerd: met moederdag bloggen over je moeder,en met vaderdag natuurlijk over je vader!

Zij schrijft: Zou het niet prachtig zijn als we met zijn allen op dezelfde dag verslag zouden doen van een herinnering van diegenen die ons voorgingen op het levenspad? Als we massaal een foto op zouden rakelen uit de oude doos en die stuk voor stuk op Flickr zouden zetten met een toepasselijke tag? (blogoverjemoederdag2008?)

Moederdag, vaderdag, wij van het Ministerie hebben er helemaal niks mee. Deze door de commercie opgeklopte, sentimenten trekkende, maar vooral winstgevende bedoening voor de grootwinkelbedrijven hoeft voor ons helemaal niet! De tijd van de zelfgekleide asbakken en gefiguurzaagde wijnglazen waar onze dochter ons mee verraste ligt ver achter ons.

Maar het plan om met ons allen te gaan bloggen over onze moeders en vaders spreekt ons aan. Een soort postuum eerbetoon aan onze ouders, mooier dan alle  cadeaus uit de winkel toch?
Wij vinden het een prachtig idee om de lievelingsgerechten van onze moeders, helaas beiden overleden, weer eens klaar te maken en erover te schrijven. Nu nog eens goed nadenken wat het meest typische gerecht van onze moeders was. Keus te over wat mijn moeder betreft, maar dat maakt het des te moeilijker om te kiezen. En ook op vaderdag zal er wel iets toepasselijks te schrijven zijn. Al was het in de tijd van onze vaders niet zo gebruikelijk dat mannen ook maar iets in de keuken deden, onze vaders hadden allebei zo hun eigen specialiteiten wat eten betreft.

Laten we dan ook massaal, vanavond al in de oude fotodoos duiken en er een mooie nostalgische avond aan beleven.
Marina heeft ook een soort vignet bedacht, vrij te gebruiken.

Aanstaande zondag zal dus in ieder geval op het Ministerie te lezen zijn wat onze moeders zoal op tafel toverden.

© ellen.

Leberknödelsuppe…

leberknoedel 002

(Het groen op de foto is van mezelf.)

De Cactus-supermarktketen is wat ons betreft verreweg de beste van Luxemburg. Een groot aanbod van verse groenten, uitstekende broden uit eigen bakkerij en altijd een ruime keus aan bio-vlees en Label Rouge spullen.
En ook het “gewone” vlees is van een prima kwaliteit. De herkomst is altijd te traceren, het is doorgaans Luxemburgs en het adres van de producerende boer wordt op het etiket vermeld. De diversiteit aan kazen overstijgt die van de meeste vergelijkbare Franse verkooppunten, zowel in kwaliteit als in kwantiteit (want internationaler!).
Wijnen vind je er in overvloed. Van de Portugese landwijn van € 1,50 tot een Chateau d’Yquem van € 235,- . En alles daar tussenin…

De Cactus-vestiging die wij bezoeken is onderdeel van een groot winkelcentrum. Het ligt iets ten noorden van Stad Luxemburg aan de oude weg van Lux naar Arlon. Het centrum heet Belle Etoille.
Iedere maand van het jaar heeft er een eigen thema en een groot deel van de openbare ruimte van het centrum wordt dan tentoonstellingsgewijs ingericht. Het kan gaan over natuur, milieu of cultuur. Meestal echter gaat het over landen en hun eet- en drinkbare specialiteiten. Die producten worden dan volop te koop aangeboden, ook in de supermarkt. En verder kun je er altijd eten en drinken naar hartenlust. Alles vers klaar gemaakt.
Deze maand was Oostenrijk aan de beurt.

Geheel tegen de gewoonte stelde de uitstalling weinig voor.
Er stond wat Grüner Veltliner en een onbestemde rode wijn. Terwijl ik toch onlangs bij De Wijnerij en De Wijnkronieken geleerd had dat juist Oostenrijk zoveel ongekend moois op dat vlak te bieden heeft.
Verder werden er flensjes en wafels gebakken, maar dat deed me eerder aan de Brusselse traditie denken.
De kazen kwamen allemaal uit een grote fabriek en de Sachertorte was ook niet echt.

Ik heb me dan maar beperkt tot een blik Leberknödelsuppe. Het stond wat eenzaam in een kraampje met nog wat blikgoed. De verkoopster had pas in tweede instantie tijd voor me, ze had het te druk met flirten met de verkoper van de Riedelglazen. Enfin…, vandaag at ik de soep als lunch.

Ach, al met al smaakte het niet beroerd. De Leberknödel (ballen op basis van lever, brood en spek) deden zelfs in de verte denken aan de huisgemaakte ballen die ik ooit in Wenen at.
Wel schrik ik iedere keer wanneer ik terug lees op het etiket wat er allemaal in prefabsoep gaat: plantenvet, gistextrakt, saccharose, lactose, fructose, aroma(?), kruidenextrakt, specerijenextrakt(?). Om van de prefab-Leberknödel maar niet te spreken.

(Zal ik het eerlijk zeggen? Eigenlijk was het me vooral om het blikje te doen. Het deed me denken aan Andy Warhal’s Campbell…)

luxemburg mei 2008 200

© paul

Weekje Luxemburg…

 

luxemburg mei 2008 205

Traditiegetrouw brachten we de week van Hemelvaart met vrienden en vriendinnen door in Luxemburg. 
We verzamelden weer de nodige stof tot schrijven, want eten en drinken was er in overvloed. De lezer zal het de komende dagen allemaal op z’n bordje krijgen, in verhaaltrant smakelijk gearrangeerd, en gelardeerd met prachtplaten.

Op de eerste dag dat het gezelschap kompleet was (negen volwassenen en vier kids), kookte Ellen een ketel soep. Goed vlees, veel bonen en een hoop verse groenten. Daarbij voortreffelijk boerenbrood en een rijke kaasplank. Twee geitenkaasjes, Brie de Meaux, een blok Gruyère en een “broodje” Pont L’Évêque. Ik kom erop terug lezer, ik kom erop terug…

In de tussentijd is de Jongste Bediende afgereisd naar een geheel ander werelddeel dan het onze en blijkt Het Kind (die niet mee was) veel meer vrienden te hebben dan ze dacht.
Ellen zwoegt intussen alweer voor haar baas en ik zet me nu, ondanks het prachtige weer en de verlokkingen van een boek en een luie stoel in de achtertuin, aan het verwerken van de rommel. Er moet geruimd, gepoetst en gewassen. De Luxemburgse löss zit tot in verste naad van kleding en beddengoed.

© paul

Feestje…

etentje 006

Broeder Bo renoveerde onze muziekinstallatie en broeder Cees leverde daartoe de nodige apparaten. Alle reden om die twee mét hun respectievelijke ega’s uit te nodigen op het Ministerie. Een mooie maaltijd in het verschiet!

En een mooie maaltijd werd het. We aten verse asperges met een zalvige zalmmousse. Daarna kalfsbouillon met kervel, en als hoofdmoot de bil van een Hollands lammetje. (Alweer lamsbout? Ja hoor. Wij krijgen er géén genoeg van en onze gasten ook niet.) De kaas was een Tome de Savoye.
Verse aardbeien toe met een bolletje ijs en een druppel balsamicoazijn.

Een machtige sloot werd er gedronken, rood, wit en borreltjes. (De kapitale fles Sauternes was bedorven!)

Een kort en simpel stukje lezer, maar het ontbreekt even aan tijd. Tot binnenkort…

© paul

Gestoofde prei met sinaasappel…

prei en schouderkabonaden 003

Paul schreef vannacht al over de eieren en prei van Boer Skukhorzels. De eieren dat wisten we al, topkwaliteit, supervers enzovoorts. De preitjes aten we ook al eerder maar het was toch een verrassing; deze mooie dunne, malse preitjes aan het eind van de winter. Er is nog geen zomerprei en die dikke knoestige  winterprei is nu alleen nog geschikt voor de soep of heel lang stoven.
De preitjes van Skukhorzel hadden mooie dunne stengels, met frisse lenteachtig groene uiteinden. Zonde om zomaar in de soep te doen. Ik stoofde ze heel zachtjes en het resultaat was verbluffend lekker.

Voor twee personen;
4 á 5 dunne stengels mooie prei, met fris groene uiteinden
1 1/2 eetlepel boter, ik gebruikte vandaag de beroemde Franse Beurre d’Isigny (gezouten met grof zeezout, ik voegde dus geen zout meer toe)
wat versgemalen zwarte peper, eventueel wat zout
sap van een halve sinaasappel

Smelt de boter en leg daarop de stukjes prei. Roer voorzichtig tot er een filmpje boter over alle preideeltjes ligt.
Doe de deksel op de pan en laat de prei zo 10 minuten stoven. Voeg dan de peper toe en het sinaasappelsap. Roer nog eens voorzichtig om en laat nog 5 minuutjes stoven.
Dien op met een schijfje sinaasappel.

Wij aten er een schouderkarbonade bij, van de Sumiranvarkens, in mosterdsaus gestoofd. Een prima combinatie. En een paar aardappeltjes (over van gisteren) even bruin gebakken in de olie.

Stukkje kaas toe.
En espresso!
© ellen.