Lamsgehakt met harissa

lamsgehakt 015

We waren een paar dagen druk met van alles en nog wat. We aten Chinees en we
aten lekkere pasta gevuld met gorgonzola en spinazie bij de plaatselijke
Italiaan. Weinig activiteiten in onze eigen keuken en dus weinig om over te
schrijven. Vandaag is het alweer zo’n rommelige dag. Ons dorp gonst van de
activiteiten. De jaarlijkse bedevaart van Valkenswaard naar Gemert zal zo
dadelijk ons huis passeren. De Ster Elektrotoer finisht vandaag hier in het
dorp, gisteren is het Ballonnenfestijn van start gegaan en er is ook nog een
groot motortreffen rondom het kasteel. De pelgrims lopen achter op het schema en
als ze niet snel komen zullen ze  tussen de wielrenners belanden! Wij willen
straks natuurlijk kijken of we een glimp van Tom Boonen kunnen opvangen. Eerst
een snelle lunch; Lamsgehakt met veel harissa

Voor vier personen;
500 gram lamsgehakt
1 eetlepel harissa
1
eetlepel fijngehakte peterselie
1eetlepel fijngehakte korriander
wat
zout
Meng alles door het gehakt en vorm er vier platte ballen van.
Bak ze
in ongeveer 15 minuten gaar en serveer op brood met wat sla tomaat en
lenteuitjes.
Kopje espresso toe.

© ellen.

Grès des Voges…

grès des Vosges

We gingen naar Munster en kochten er Munster. Omslachtig
misschien, maar alleszins de moeite van de reis waard. De beste Munster komt
Frankrijk niet uit, komt zelfs nauwelijks de Vogezen uit. Je moet er zelf
achteraan.

Er zijn wel aardige alternatieven te vinden hoor. Onze plaatselijke AH voert
die van Grand Père Fischer  in het
assortiment. En een beetje zoeken levert beslist nog veel meer op. Milde
fabriekskaasjes van gepasteuriseerde melk. Maar dan die Munster Fermier, de
enige echte…

Er bestaat evenwel een kaasje dat een beetje in de richting komt van de
Munster Fermier. En vreemd genoeg is het een fabriekskaasje en voert het geen
AOC keurmerk. Het heet Grès des Voges.
Het is een halfzachte
roodschilmmelkaas, net als bij voorbeeld de voornoemde Munster, maar ook de
Epoisses, the Stinking Bishop en onze eigen Limburger.

De kaas wordt zacht gerijpt in pakweg een week of drie. Soms kan de rijping
oplopen tot zes weken. De korst  wordt gewassen (er bestaat een variant waarbij
de korst wordt behandeld met Kirschwasser uit de Elzas).
De smaak is mild en
vol tegelijk. Wij vonden hem echt op de Munster Fermier lijken. De kaas geurt
sterk, maar niet penetrant.

Ons kaasje heet eigenlijk “Petit Grès des Vosges”. Het komt in een spanen
doosje en weegt 125 gram. Het kostte een paar euro’s.
Er bestaan nog een
aantal varianten van de Grès des Vosges, groter van formaat (tot 800 gram), maar
altijd versierd met een varenblaadje.

Voor zover mij bekend is Grès des Vosges een beschermde merknaam en komen al
die varianten van één en hetzelfde bedrijf: Fromi. Daar is niks mis mee. Die Fromi
levert het bewijs dat ook uit de fabriek prachtige en traditionele kazen kunnen
komen.
Ze distribueren ook in de Benelux (ik kocht het kaasje in Luxemburg),
zodat het heel goed mogelijk is dat je het ergens tegen komt.

De naam Grès des Vosges duidt op de gelijknamige
zandsteen uit de Vogezen .

© paul

Varkensvlees met zwarteboontjessaus

chinees 005

Paul verzucht regelmatig dat hij wel “weer eens wat Chinees wil eten”.
Regelmatig wordt deze wens gecompenseerd door “afhaalchinees”, gewoon simpelweg
omdat we het druk hebben en snel iets willen eten.
Maar het eten van de
afhaalchinees is niet wat Paul bedoelt. Wat hij bedoelt is bijvoorbeeld het eten
dat geserveerd wordt bijons favorite Chinees restaurant Zheng in Luxemburg, en dat dan gewoon thuis!
Ik ben niet bedreven in de Chinese keuken.
Het kost mij moeite om me te verplaatsen in de gebruiken, gewoonten. Ik weet er
gewoon niet genoeg van. Uitkomst biedt dan lezen over de Chinese keuken. Ik heb
een paar Chinese kookboeken, maar ik heb altijd het idee dat deze mensen
schrijven vanuit een ver verleden in China, gericht op de Europese markt.
Volgens mij zijn Chinezen meesters in het aanpassen van hun keuken/gerechten aan
de omstandigheden waarin ze leven. Dat vind ik in deze boeken nooit echt terug.
Jammer!
Ik zou me er best verder in willen verdiepen, maar iets wil er maar
niet lukken en houdt mij tegen.

Vandaag toch voor de “zieke” een wensmaaltijd; Chinees.
Ik gebruikte een
recept van Ken Hom en gaf er her en der een eigen draai aan.

Varkensvlees met zwarteboontjessaus
voor 4 personen

450 gram mager varkensvlees (ik gebruikte een stuk fracandeau van de
Sumiranvarkens)
1 eetlepel Shaoxing rijstwijn (die had ik niet meer en was
ook niet te koop, ik gebruikte een hele milde cassisazijn)
1 eetlepel lichte
sojasaus
2 theelepels sesamolie
1 theelepel maizena
1 1/2 eetlepel
arachideolie
2 eetlepels zwarte boontjes grof gehakt (Chinese winkel,
verkrijgbaar in potten)
1 eetlepel fijngesneden knoflook
een flinke
handvol fijngesneden bosui
1 1/2 eetlepel lichte sojasaus
1 eetlepel
bouillon
1 eetlepel sesamolie

Maak een marinade van de rijstwijn (milde azijn) sojasaus, sesamolie en
maizena.
Snijd het  vlees in dunne plakjes en laat het hierin 30 minuten
marineren.

Laat de wok heel heet worden en giet de helft van de olie erin. Laat de
arachideolie heel heet worden en roerbak het vlees hierin 2 tot 3 minuten. Schep
het uit de wok in een kom en veeg de wok schoon.

Laat de wok opnieuw heet worden. Doe eer de rest van de olie in en bak daarin
de zwarte boontjes, knoflook en bosuitjes. Voeg dan de bouillon en sesamolie
toe. Breng het mengsel aan de kook en doe het vlees er weer bij. Schep nog een
paar minuten om en om.
Strooi er nog wat rauwe bosuitjes over en dien snel
op.

© ellen.

Geroerbakte broccoli met gember en rode peper.

chinees 004

Er moest ook nog wat groenten bij onze Chinese maaltijd. Ik koos voor
broccoli met gember en wat rode peper.

Voor vier personen:
500 gram broccoli in kleine roosjes (wij eten graag
met stokjes, ik had de stukken wat fijner moeten snijden. Dat eet
makkelijker)
1 1/12 eetlepel arachideolie
2 eetlepels verse gember in
fijne reepjes gesneden
1 verse rode peper, zonder zaad, in fijne reepjes
gesneden
wat peper en zout
wat bouillon
2 theelepels sesamolie

Blancheer de broccoliroosjes 3 minuten in kokend water. Schep ze uit de pan
en laat ze even schrikken in koud water. Laat ze goed uitlekken.

Laat de wok heel heet worden en verhit daarin de olie. Bak de gember met de
peper even om en om. Voeg zout en peper toe en de broccoli met de bouillon.
Roerbak op een matig vuur tot de broccoli helemaal door en door warm is. Voeg
dan de sesamolie toe. Roerbak nog 30 seconden en dien op.

chinees 002

Al met al een smakelijke maaltijd. We aten er wat droge witte rijst bij en
dronken een glas Pinot blanc uit de Elzas. Vooral de smaak van broccoli met de
gember vond ik heel lekker, een mooie combinatie.

Niet Chinees, denk ik maar toch; espresso toe!

© ellen.

Little Britain…

Little-Britain---Andy---Lou

Ik begon me de laatste dagen wel érg te identificeren met mijn favoriete karakter uit “Little Britain”, Andy het dikke mannetje in de rolstoel.
Een beetje vanaf de bank invalide spelen, en zijn de huisgenoten uit het zicht dan vliegensvlug op eigen gelegenheid dàt halen wat gewenst is ( met of zonder krukken). Ik besloot vanochtend dat het maar afgelopen moest zijn.

Voor wie het even gemist had: laatstleden donderdag onderging ik een kleine operatie aan mijn rechter knie. Er werden wat ongerechtigheden verwijderd.
De pijnklachten waar het allemaal om begonnen was lijken verdwenen, wel zeurt de operatiewond nog wat na.
Auto rijden mag nog niet, maar wandelen wel.
Ik ga voor Ellen een mooie biefstuk kopen, als dank voor alle zorgen.

© paul

Sachsenhäuser Bäckerkartoffeln…

aardappelschotel 013

Duitsland: aardappelland!
Ik ken in ieder geval geen ander land waar de aardappel met zoveel respect èn fantasie wordt behandeld dan Duitsland. De veelheid aan aardappelgerechten kent letterlijk geen grenzen.
Je hebt Kartoffelauflauf, Reibekuchen, Pellkartoffeln, Kartoffelsuppe, Kartoffelkroketten, Quetschkartoffeln, Kartoffelklösse, Bratkartoffeln, Kartoffelkuchen, Kartoffeltorte,Stampkartoffeln, Kartoffelgemüse, Kartoffelgugelhopf, Kartoffelsalat, Kartoffelwurst…
En dat alles in ontelbare varianten. Elk Bundesland heeft van een aantal recepten wel weer een bijzondere versie op voorraad.
Het kan heel fijn, met toevoeging van uitgelezen ingrediënten, komend uit de beste keukens van het land. Het kan “gutbürgerlich”, het kan als uit de plattelandskeuken.

Ik koos voor een eenvoudig “boeren” gerecht uit Hessen: Sachsenhäuser Bäckerkartoffeln. Het recept is voor vier personen.

1 kilo aardappelen,
2 middelgrote uien,
2 eetlepels boter,
vet om de vorm in te vetten,
pepr en zout,
mespuntje nootmuskaat,
3 eieren,
200 ml room

Schil de aardappelen en snijdt ze in dunne schijven. De uien worden in de boter gebakken, tot ze goudgeel zijn. Vervolgens gaan de aardappelschijfjes in een vuurvaste schaal (rechtop is wat gedoe, maar uiteindelijk geeft dat beter resultaat). De gebakken uien worden tussen de rijen aardappel gedrappeerd. Flink peper en zout erover en de nootmuskaat. De eieren klop je door de room en die pap giet je over de aardappelen.
In een voorverwarmde oven (200 graden) laat je de schotel overveer 55 minuten bakken.

aardappelschotel 001

We aten er biefstuk en tomatensalade bij, we dronken eenvoudige Spaanse landwijn.
Stukje kaas en espresso toe.

© paul

Vakantie…

chinees

Toen ik vanochtend thuis kwam bedacht ik dat dit voorlopig weer de laatste
dag van het “vrijgezellenbestaan” was. Ik nam een lichte maaltijd tot me en
schonk me een glas witte wijn in. Ik had helemaal geen zin om naar bed te gaan.
Ik besloot dan maar een film in de DVD speler te schuiven en mijn eenzame week
feestelijk af te sluiten met een fles Champagne.

Dien ten gevolge lag ik veel te laat op bed, ergo was ik veel te laat weer
op. Van koken kwam niks. Afhaalchinees at ik, opgeleukt met wat zwarte
bonenpasta en een heerlijke sambal. Ik dronk er water bij, want het voelde nog
wat lichtjes in mijn hoofd.

Morgen haal ik Ellen op. Ze belooft kalfsschenkeltjes voor me te stoven…

© paul

Vaderdag.

vaderdag 003

Met moederdag schreef ik over mijn moeder. Vandaag, op vaderdag een blog over mijn vader.

Op de foto staan we samen op het strand. De foto is gemaakt in de strenge winter van 1963. De golven waren metershoog bevroren.

Mijn vader is geboren in Haarlem in 1896, we gaan dus meteen twee eeuwen terug. Mijn familie houdt wel van grote stappen. Mijn vader was dus al 60 jaar toen ik geboren werd. Dat lijkt misschien heel oud maar ik heb er nooit nadeel van ondervonden. Hij leerde mij schaatsen en gitaarspelen, holde achter mijn eerste fiets aan tot ik het helemaal zelf kon en leerde me de namen van allerlei bomen en planten. Samen gingen we op zaterdagmiddag naar de slijterij, zo’n mooie koele winkel was dat. Ik kreeg dan een flesje Joy, dat was toen nog heel bijzonder, frisdrank! Op de terugweg kochten we dan gebakjes bij bakker Kraai, die had de lekkerste tompoezen. Mijn vader was wat dat betreft een moderne man, in die tijd deden mannen geen boodschappen, dat was vrouwenwerk! Toen mijn moeder met haar twee jongste zussen drie weken naar Amerika ging om andere broer en zus te bezoeken, kookte hij elke dag wat wij samen het lekkerste vonden. In andere dingen was hij wel heel behoudend. Zo heeft hij jarenlang geweigerd om margarine op zijn brood te eten. Dat vond hij maar een nep-smaak. Ook koffiemelk kwam er bij ons thuis niet in. Gewoon losse melk en daarvan werd het bovenste deel afgeschept voor in de koffie. Ik kan hem eigenlijk geen ongelijk geven, dat smaakt ook veel beter.

vaderdag 008

Mijn vader was schilder en kon fijn werk maken. Het marmeren van hout was zijn specialiteit. Dat is een oude techniek waarbij gewoon hout zo beschilderd wordt dat het eruit ziet als marmer. Ook nerven aanbrengen zodat gewoon hout lijkt op oud eiken- of kersenhout hoort bij dat vak. Ik had een nachtkastje op mijn kamer van gewoon vurenhout. Hij had het beschilderd zo dat het hout, donker glanzend kersenhout leek, en het bovenblad was roze gemarmerd. Hij was ook heel bedreven in het vergulden van voorwerpen. Een velletje bladgoud uit een speciaal boekje werd dan met een kwast op een voorwerp aangebracht zodat er een klein laagje goud omheen kleefde. Ik was als kind diep onder de indruk van deze techniek; mijn vader kon dingen in goud veranderen!

Lang voordat ik geboren werd, in de jaren dertig van de twintigste eeuw, ging hij samen met zijn broer en nog wat mensen naar Frankrijk om daar in kerken en kastelen mee te helpen de schade van de Eerste Wereldoorlog te herstellen.
De foto hierboven is daar gemaakt. Linksachter mijn vader, rechtsachter zijn broer Leo. De foto werd samen met vele brieven naar huis gestuurd. Waar de foto precies gemaakt is weet ik niet, ik weet dat ze onder meer in de buurt van Verdun werkten.

Eind jaren negentig was het Ministerie in Verdun. Een bezoek aan de loopgraven en het monstrueuze herdenkingsbouwwerk op “het Veld van Eer” stonden al tijden op het programma, dit ten gevolge van Paul’s wat morbide hobby die ze in Noord Frankrijk “La Grande Guerre” noemen. Slagveldtourisme, het bestaat echt!
Het was niet meer dan logisch om tijdens die reis ook de oude vestingstad aan te doen. Een niet erg spannende stad, al het ouds is er in ’14-’18 kapot gebombardeerd en weggeschoten. De ruïnes werden gesloopt en er voor in de plaats kwam een grauwe architectuur, twintigste eeuws, nikszeggend.
De kathedraal is één van de weinige bouwwerken die werden gerestaureerd. Mijn vader heeft er aan mee gewerkt. Ook dat is een sober gebouw, opgetrokken in een grijze steen. Het voorheen rijke interieur ging tijdens een grote brand ten gevolge van de voortdurende beschietingen geheel verloren. Men heeft daarna geen kans gezien om nog maar een schijntje van de oude glorie terug te brengen in de kerk.

Kom je door de zij ingang de kerk binnen dan sta je vrijwel direct tegenover de doopvont. We liepen er onverschillig langs. Een grote achtkantige stenen bak met een koperen bassin. Geen staaltje van Rijke Roomsche Sierkunst. In het voorbijgaan viel mijn oog op verschillende openstaande naden in de doopvont. Open naden in steen? Nóg nadere beschouwing leverde een verbijsterende ontdekking. Het ding was van hout. En heel zorgvuldig was de beschildering die de doopvont tot een stenen bakbeest maakte. Geschilderd marmer, precies zoals het houten bovenblad van mijn nachtkastje vroeger. En toen wist ik het zeker: Dit heeft mijn vader gemaakt!
Een ontmoeting met mijn vader, over de tijd, over de dood, in een kille kerk in Noord Frankrijk. We zijn er maar bij gaan zitten, niet in staat verder nog wat te ondernemen…

© ellen

Ovenschotel met kip en aardappeltjes voor veel mensen

kip 033

Ik had al zo’n idee dat het druk zou worden vandaag op het Ministerie en ik wist dat in ieder geval één persoon zou blijven eten…Dan is het dus aan te raden iets op tafel te zetten waarvan veel mensen kunnen eten. Paul maakte een tijdje geleden Grieks knoflookhoen, dat leek me wel wat, maar dan net weer anders. Zo’n maaltijd is ook uit te breiden naar gelang het aantal gasten, je hoeft er niet veel voor te doen, (de oven werkt) en je kunt zo’n ovenschotel gewoon op tafel zetten voor een informele maaltijd met vrienden.

Vooraf wat wijn, plakjes Italiaanse worst, stukje kaas, plakjes coppa olijfjes enzovoorts.

Daarna deze ovenschotel voor zeker 6 personen;

1500 gram drumsticks van kip
1 kilo nieuwe aardappeltjes, geschrapt
500 gram zongerijpte tomaten
5 flinke tenen knoflook, gepeld en geplet
1 flinke lepel bouillon
1 theelepel saffraandraadjes
sap van 1 citroen en twee citroenen in plakjes
een paar grote takken rozemarijn een handvol basilicumblaadjes
1/8 olijfolie
peper en zout

Laat de saffraan even wellen in de lauwe bouillon. Maak dan een marinade van bouillon, citroensap, olijfolie, peper en zout.
Schik de aardappeltjes in de ingevette ovenschaal, leg er de stukken kip op en verdeel de tomaatjes erover.
Stop de rozemarijn basilicumblaadjes en geplette knoflookteentjes ertussen.
Giet de marinade erover en wacht even tot er genoeg gasten zijn om het allemaal op te eten.
(de smaken kunnen dan mooi even intrekken)

Verwarm intussen de oven voor op 200 graden en maak een flinke schaal salade met groene kropsla, eikenbladsla, tomaat, komkommer en lenteuitjes. Een neutrale dressing van olijfolie, citroensap, peper en wat zeezout. Een paar olijfjes, twee overgebleven artisjokken, een paar plakjes coppa…en wat er nog in huis is.

Schik nog wat plakjes citroen over de kip/aardappelschotel en schuif de ovenschaal in de oven. Laat het geheel zo ongeveer een uur garen.

Dien het gerecht op in de ovenschaal. Geef er de salade en wat brood bij en geniet! Alles ging “schoon op”, zelfs de laatste restjes saus werden met wat brood uit de schaal geveegd!

Toe voor de liefhebbers een stukje kaas; wat Grana Padano, Morbier en Grès des Vosges, maar daarover later.

gevonden stolp

Kopje thee of espresso met een stukje Siciliaanse cake.
© ellen

Kaasstolp…

stolp 001
Terwijl bijna heel Nederland gisterenavond naar “Onze Jongens” zat te kijken , maakte ik een flinke wandeling met Hond Max. Voetbal is aan mij niet zo besteed. Ik snap niets van het spel, maar zie wel dat er heel veel mensen van genieten! Mooie tijd voor mij en Hond Max om een rustige wandeling te maken. Geen verkeer op straat, alleen af en toe wat gejuich uit de verte. Mooi is dat zo’n doodstil dorp met af en toe van die verre vreugdekreten! Wij, Hond Max en ik, waanden ons in het paradijs. Wij liepen zomaar wat te snuffelen en te dromen tot ik plotseling naast een glasbak een felbegeerd ding zag staan; een echte kaasstolp! Precies zo één die ik al jaren wilde hebben! Gewoon achtergelaten bij een glasbak! Te groot om door het gat te stoppen stond de kaasstolp tussen een lelijke étagère voor bonbons en nog wat ‘te groot glas’. Ik heb mij dus meteen ontfermd over de kaasstolp, de wandeling met Hond Max ingekort en het ding thuis een ferme wasbeurt gegeven.

Mooi schoon stond hij vandaag op onze tafel te pronken met een heftig ruikend kaasje eronder. Nu kunnen wij eindelijk kaas eten die perfect op temperatuur is, zonder dat het hele huis naar kaas ruikt!

Dank aan de anonieme opruimer, wij zijn er heel blij mee!!!
© ellen.